In westerse landen hebben we de verdubbeling van de bevolking in de laatste halve eeuw aardig weten op te vangen. Tot voor kort vond iedere nieuweling wel zijn middelen van bestaan. Verlies van natuurgebieden, overvolle binnensteden en fileleed hebben we op de koop toe genomen.
Onze leefomstandigheden zijn oneindig veel beter dan die van mensen onder de Sahara, waar de bevolking in dezelfde periode is vervijfvoudigd en waar de economieën geen gelijke tred hebben gehouden met de bevolkingsgroei.

Bij ons trok de economie na de Tweede Wereldoorlog stevig aan. Als het iemand tegenzat, dan was er de nieuwe verzorgingsstaat met een royaal sociaal vangnet. Dit stelsel werd onbetaalbaar. Begin jaren tachtig trad een cultuuromslag in. Mensen werden meer en meer aangesproken op hun eigen verantwoordelijkheid. De nieuwe autonomie ging gepaard met een ruimhartig kredietstelsel. De eerste dip in de huizenmarkt eind jaren zeventig kwamen de meesten wel weer te boven.
Bij de millenniumwissel groeiden de bomen opnieuw tot in de hemel. De nieuwe welvaart was echter op schulden gebaseerd. In 2008 stortte het kaartenhuis in. Banken bezweken onder hun schuldenportefeuilles. Overheden moesten de lasten overnemen om banken te redden. Sindsdien kampen ook staten met enorme schulden. De euro moest coute que coute worden gered om te voorkomen dat de verzwakte banken alsnog zouden omvallen en in hun val hele economieën zouden meesleuren.
We wentelen ons momenteel in de ijdele hoop dat de economie wel weer aantrekt. Zo is het toch altijd gegaan? Na een paar magere jaren keren de vette jaren weer terug. Somberen over de toekomst levert niets op.
Alle tekenen wijzen er echter op dat de vanzelfsprekende groei voorbij is. De bodem van de schatkist aan natuurlijke hulpbronnen raakt in zicht. Lang hebben we daaruit kunnen putten, uit olievelden en gasbellen, uit mijnen en ertsaders.
Nu moeten we noodgedwongen een visie ontwikkelen op krimp en onze economieën regionaal gaan inperken. We moeten onafhankelijk worden van de grillen van de wereldmarkt. Met minder mensen kunnen we heel goed met minder volstaan. De grenzen van de economische groei zijn bereikt; die van een duurzame bevolkingsomvang zijn helaas ver overschreden.
We moeten drastisch terug in aantal. Niet alleen in Afrika, maar ook in Nederland.

Leven is het omzetten van voedsel in afval. Uit voedsel verkrijgen we energie. De afvalstoffen worden door het milieu verwerkt. Dieren in het wild scharrelen hun kostje bij elkaar en laten hun uitwerpselen achter voor hergebruik door andere organismen, zoals insecten en planten.
Mensen vormden ooit onderdeel van zo’n voedselkringloop. Eerst als jagers en verzamelaars en later ook als boeren zorgden ze voor hun voedsel. Alle afvalstoffen werden opgenomen door hun leefomgeving.

De grote verandering kwam toen mensen hun energie niet alleen meer haalden uit voedsel, maar ook op grote schaal aanvullende energiebronnen gingen gebruiken: eerst steenkool, daarna aardolie en vervolgens aardgas.
Deze fossiele energie stelde hen in staat om landbouw en transport te mechaniseren en om voedsel industrieel te conserveren en te verspreiden. Er zijn nog maar heel weinig mensen direct verantwoordelijk voor de voedselproductie; in westerse samenlevingen slechts 2 à 3 procent van de bevolking. De rest leeft van wat die 2 à 3% produceert en zorgt voor wegen, transport en huizen maar ook voor zorg, onderwijs, bestuur, bankwezen, veiligheid en vermaak.
Deze maatschappelijke ‘suprastructuur’ vergt een gigantische toestroom van energie om overeind te blijven. Zonder een constante aanvoer stort de samenleving volledig in. De energiebehoefte is zo groot, dat fossiele brandstoffen noodzakelijk blijven om aan de vraag te voldoen. Het gaat daarbij niet alleen om bijvoorbeeld elektriciteit, maar ook om petrochemische producten als kunstmest.

Een groot probleem is dat de fossiele bronnen uitgeput raken en dat ook noodsprongen als het winnen van schaliegas - nog afgezien van allerlei schadelijke bijverschijnselen - geen blijvende oplossing kunnen bieden.
Een nog veel groter probleem is de vervuiling van de atmosfeer door broeikasgassen. Opwarming van de aarde en klimaatverandering vormen een directe bedreiging van de wereldvoedselvoorziening.

In plaats van ons te concentreren op het vinden van nieuwe energiebronnen en het reduceren van CO2-uitstoot, zouden we in eerste instantie de productie daarvan moeten verminderen. Dat kan vrijwel alleen door het  verkleinen van het aantal energievragers, dus van het aantal mensen.

Stop de uitputting en vervuiling van de aarde. Begrijp dat mensen hun eigen grootste plaag zijn.

Zonder kunstmest heeft ieder mens 0,6 hectare land nodig om zich te voeden, wat neerkomt op 6 miljard hectare voor een aanstaande wereldbevolking van 10 miljard zielen.
Van de 15 miljard hectare land op aarde is slechts 1,5 miljard hectare in cultuur gebracht.
Met behulp van moderne technieken is dit oppervlak wellicht uit te breiden met nog eens 0,8 miljard hectare. Dit levert in totaal 2,3 miljard hectare op voor de hele toekomstige mensheid, wat nog altijd 3,7 miljard te weinig is.

Dit tekort moet worden gecompenseerd door het gebruik van kunstmest. Maar kunstmest wordt vervaardigd uit fossiele brandstoffen en die raken in schrikbarend hoog tempo uitgeput.
Het optimisme over ons vermogen om die extra miljarden te voeden is zeer verontrustend, gelet op het feit dat nu al jaarlijks miljoenen mensen sterven aan ondervoeding, en dat velen zo slecht gevoed zijn dat ze een minderwaardig leven leiden. Als het zo makkelijk zou zijn om een wereldbevolking die 40% groter is dan de huidige te voeden, waarom is dan vandaag de dag niet iedereen goed gevoed?

Waarom pakken we de groei van de wereldbevolking niet aan, die immers nu al veel te groot is om duurzaam te kunnen leven? De werkelijke stap naar duurzaamheid is een drastische vermindering van het aantal mensen, in plaats van lijdzaam toe te zien hoe de wereldbevolking toeneemt naar een stabilisatieniveau waarvan we zeker weten dat het niet duurzaam is.

Iedere maatregel om de bevolking te verminderen klinkt immoreel en onmenselijk, maar maatregelen die we niet zelf nemen (massasterfte door hongersnood, voedseloorlogen) zullen altijd veel minder humaan en veel immoreler zijn.
Wanneer geven we voorrang aan het recht om te overleven in plaats van aan het recht om onbeperkt kinderen te krijgen, en wanneer zien we af van onze verplichting om op hoge leeftijd in een door geestelijk verval ontluisterd bestaan te volharden?

Aan de laatste verkiezingen in Italië zouden twee clowns deelgenomen hebben: Silvio Berlusconi en Beppe Grillo. Toch zegt de laatste ook verstandige dingen:
‘Mario Monti wil de schuld laten voor wat het is en de groei stimuleren, maar het is de groei die ons hier heeft gebracht. De groei van de consumptie. Wij willen helemaal geen groei meer. We zijn de wereld met elkaar aan het opeten en we moeten daar nu mee stoppen.’
‘Globalisering is een schizofreen systeem. We gooien sinaasappels uit Sicilië weg, omdat we sinaasappels kopen uit Tunesië en Spanje. Dat is niet rationeel.’
‘Een liter benzine kost geen twee euro, maar minstens het dubbele vanwege de schade die het aanricht. De staat bepaalt de prijs van benzine. Als die omhoog gaat, kunnen schone alternatieven concurreren.’
De ‘clown’ Beppe Grillo behaalde bijna een kwart van de zetels in de Kamer.
(met dank aan Sarah Venema, de Volkskrant)

Wie kent de Nederlandse kunstenaar Armando (1929) niet, al was het alleen maar van het tv-programma Herenleed? In een interview in Volkskrant magazine wordt hem de volgende vraag voorgelegd: ‘U zegt dat u liever niet in Nederland bent. Waarom niet?’
Antwoord: ‘Ik kan me herinneren dat ik op de lagere school leerde dat er 8 miljoen mensen in Nederland woonden. Nu zijn het er meer dan 17 miljoen. Het is overbevolkt.’
Armando heeft de uiterste consequentie getrokken. Hij heeft geen kinderen.

In de Waterleidingduinen sterven de damherten bij bosjes. Volgens Vereniging Het Edelhert is de populatie te groot en is er te weinig voedsel. Jan Paulides van de Vereniging maakt zich grote zorgen over de toekomst. ‘Misschien is de ellende die er nu is een tijdelijk probleem en vinden de damherten weer voedsel. Maar dan? De tweeduizend damherten van nu zijn er straks vierduizend en dan zesduizend of achtduizend.’
Gynaecoloog Douwe Verkuyl trekt een parallel met de mensheid. ‘Wat er met de damherten in de Waterleidingduinen gebeurt, overkomt zonder anticonceptie ook mensen.’ Hij hoopt dat de nieuwe paus dat begrijpt.

Ook Richard Dawkins heeft op dat punt een uitgesproken mening: ‘Zonder massale emigratie richting de ruimte zullen ongecontroleerde geboortecijfers met zekerheid leiden tot een enorme toename van sterftecijfers. Het is moeilijk te geloven dat deze simpele waarheid niet begrepen wordt door leiders die hun volgers verbieden effectieve anticonceptiemiddelen te gebruiken. Ze spreken zich uit voor natuurlijke methoden van bevolkingsbeperking, en een natuurlijke methode is precies wat ze zullen krijgen. Die heet verhongeren.

De luchtkwaliteit in Peking  en Shanghai behoor tot de slechtste ter wereld. In 80% van de Chinese steden voldoet deze niet aan de minimumnorm. Er worden weliswaar maatregelen genomen om de kwaliteit van de lucht te verbeteren door het verplaatsen of sluiten van oude fabrieken, maar Peking telt inmiddels vijf miljoen auto’s, vier miljoen meer dan vijftien jaar geleden. Er wordt veel gesloopt en nieuw gebouwd, wat veel stof veroorzaakt. En dan het grootste probleem: de bevolking is in die periode verdubbeld tot twintig miljoen.

Hoe zou China er aan toe zijn geweest zonder één-kind-politiek?

John Stuart Mill schreef al in 1848 dat de economie met het oog op het milieu niet door kan blijven groeien. In zijn tijd werd de wereldbevolking nog gemeten in miljoenen, nu in miljarden. We leven niet meer in een lege wereld, maar in een volle. Toch houden we het al een tijdje uit. Maar kijk eens naar de zich opstapelende problemen! De exploderende schuldenlast: voor onze welvaart lenen we van de toekomst. De ecosystemen van de natuur gaan verloren (door ontbossing, verontreiniging overbevissing enz.) en er zijn tekorten aan water en olie. Het klimaat raakt ontregeld.
(Bron: Maarten Keulemans, in gesprek met de Amerikaanse milieu-econoom Herman Daly)

De huidige Japanse minister van Financiën met de opmerkelijke achternaam Aso windt er geen doekjes om. Meer dan andere landen zucht Japan onder de druk van de vergrijzing. Iedereen beseft dat een toename van jonge mensen (hetzij door geboorte, hetzij door immigratie) om ouderen te verzorgen het bejaardenprobleem op langere termijn alleen maar verergert.
Minister Aso, tevens vicepremier, draait de probleemstelling om. Zijn vraag is niet hoe we al die ouderen tot in lengte van dagen in leven kunnen houden. Nee. Zijn vraag is waarom we al die ouderen verplichten om in leven te blijven, ook als ze hun leven voltooid achten en hun voortbestaan niet langer op prijs stellen.

Herinnert u zich nog de Dexia bank? Deze kwam in 2011 in zwaar weer door de schuldencrisis en ging ten onder. Het onderdeel Belfius werd verkocht aan de Belgische Federale Participatie- en Investeringsmaatschappij en kwam daarmee volledig in handen van de Belgische staat.
Nu komt Belfius met een nieuw beleggingsfonds (Dexia Equities L Global Demography) dat winst moet slaan uit de explosief groeiende wereldbevolking. Er wordt geïnvesteerd in bedrijven die voorzien in de volgende behoeften:

• In de groeiende vraag naar schaarse energie en grondstoffen
• In de vraag naar luxegoederen in landen als Brazilië, Rusland, India en China
• In behoeften die ontstaan door veroudering van de wereldbevolking.

De Club Van Tien Miljoen verbiedt u zeker niet om geld te verdienen. Het is best mogelijk dat Dexia Equities L Global Demography u uitstekende vooruitzichten biedt. Maar wilt u profiteren van de uitputtingsoorlog om schaarse energie en grondstoffen? Wilt u verdienen aan westers consumentisme in opkomende landen? Wilt u munt slaan uit bedrijven die het menselijk bestaan oprekken en ons alleen maar langer ziek laten zijn? Of wilt u liever dat een bank uw geld verantwoord en duurzaam besteedt?

Wachtend voor een spoorwegovergang zag ik het bordje ‘motor uit’ en viel het kwartje. Je kunt CO2-uitstoot beperken als je kiest voor minder brandstofverbruik. 100 km uur in plaats van 120 km levert een beperking van 15 tot 20% op. Daarbij vind ik het belangrijk dat mensen daar vrijwillig voor kunnen kiezen.

Aldus de website www.ikwerkmeeaanminderco2.nl. Mensen die vrijwillig voor een maximumsnelheid van 100 kilometer kiezen, kunnen dit door een sticker op hun auto kenbaar maken.

Reden voor een van onze begunstigers om zijn waardering uit te spreken voor dit initiatief. Wel merkt hij op dat het grootste deel van de mensheid er eenvoudigweg

Waarom is de bevolkingsproblematiek nog steeds niet op de politieke agenda gezet?
Waarom dromen politici alleen maar van voorspoed? Er zijn toch grenzen aan de economische groei en het aantal mensen dat op aarde kan leven?
Met deze vragen richt een van onze begunstigers zich tot een politieke partij waarvan hij veel verwacht, een partij die zich ‘links’ noemt, maar in eerste instantie ‘groen’.

Hij krijgt een keurig antwoord: