Overpopulation Awareness is de website van Stichting De Club van Tien Miljoen

Slide background

De wereld is te klein voor ons

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Druk hè!?

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Een goed milieu begint met de aanpak van overbevolking

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Ga heen en vermenigvuldig u niet

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Grenzen aan de groei

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Hoe meer zielen, hoe meer file

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Mensen met kinderwens zijn dubbel verantwoordelijk voor de toekomst

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Overbevolking = overconsumptie

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Stop de uitputting en vervuiling van de aarde

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Te weinig welvaart voor teveel mensen

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We houden van mensen maar niet van hun aantal

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We kunnen de mensheid niet op haar beloop laten

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

dinsdag, 06 november 2018 16:40

Bevolkingspolitiek: van linkse voorkeur naar links taboe

S.W. Couwenberg, rechtsgeleerde
 
Het idee dat Nederland vol is gaat al terug tot de jaren vijftig toen onze regering met de socialist W. Drees als premier besloot met het oog op dat gevaar een actief emigratiebeleid te voeren,hoewel het aantal inwoners toen veel geringer was dan nu, te weten tien miljoen.

De schrijver W.F. Hermans riep toen al uit dat Nederland overbevolkt is, een thema waar hij daarna decennia lang op is teruggekomen. Ter bestudering van de bevolkingsproblematiek heeft het kabinet Biesheuvel op zijn beurt een staatscommissie ingesteld. Onder leiding van de socialist P. Muntendam stelde die commissie in haar rapport van 1977 een aantal maatregelen voor ter vermindering van de bevolkingsdruk, o.a. terugdringing van de migratiedruk. Een hardere opstelling tegenover de invasie van vreemdelingen in dit planologisch al hevig overbevolkte land, zo luidde een commentaar op dat rapport in ‘Beleid en Maatschappij’1), is dringend gewenst. In 1974 werd dat laatste al bepleit in het DS’70 rapport ‘Nederland mag geen immigratieland worden’, evenals door de oud-premier W. Drees. ‘Ons land is vol, ten dele overvol,’ verklaarde koningin Juliana in 1979 op gezag van het toenmalige kabinet in de troonrede van dat jaar.

Fortuyn als taboedoorbreker

De bewustwording hiervan in de jaren tachtig is sindsdien echter een van de linkse taboes geworden en het uiten daarvan zelfs een strafbaar feit, totdat Fortuyn dat taboe, dat ook het bestuur van Leefbaar Nederland nog in zijn ban had, eindelijk durfde te doorbreken. En in het voetspoor van de staatscommissie-Muntendam, DS’70 en oud-premier W. Drees drong hij aan op forse terugdringing van de migratiedruk. Die was nodig geworden voor een betere integratie van de sterk groeiende migratiestroom en om de overbelast rakende publieke en sociale voorzieningen te ontlasten. In de Minderhedennota van 1983 werd daar al onomwonden op gespeculeerd in de volgende profetische zin: ‘Een onbeheerste toestroming van vreemdelingen zal maatschappelijke kosten tot gevolg hebben die de samenleving niet meer bereid is op te brengen’.

Het was Fortuyn die dat klip en klaar uitsprak, juist met het oog op het niet langer te ontwijken probleem hoe onze door links zo gekoesterde verzorgingsstaat betaalbaar te houden. ‘You cannot simultaneously have free immigration and a welfare state’, zoals de Amerikaanse econoom Milton Friedman eens opmerkte. In Denemarken hebben ze dat van links tot rechts allang begrepen. Sinds de Fortuyn-revolte is dat hier ook het geval. Zoals eerder opgemerkt, is dat nu ook in de PvdA een serieus punt van discussie geworden. Met zijn eens zo verguisde stellingname in deze kwestie heeft Fortuyn derhalve na zijn verscheiden het politieke gelijk aan zijn kant gekregen.

Dat geldt eveneens voor zijn pleidooi asielzoekers bij voorkeur in de eigen regio op te vangen. Tegelijk brak hij een lans voor een generaal pardon voor uitgeprocedeerde asielzoekers dat heel wat royaler was dan waartoe het kabinet in 2003 besloten heeft. Dat laatste is wel gekritiseerd, maar werd niet als uiting van een extreemrechtse oriëntatie gedemoniseerd. Dat was wel gebeurd met Fortuyn’s juist genoemde stellingname die mede een uitvloeisel was van zijn bekommernis over een te groot wordende bevolkingsdruk in dit land. Dat het zich toespitsende en structureel wordende fileprobleem ook met die bevolkingsdruk samenhangt, evenals groeiende agressie in het onderlinge verkeer, wordt nog onvoldoende onderkend.

Belang en politieke mogelijkheden van bevolkingspolitiek

Door P. J. Gerbrands2) van de Club van Tien Miljoen, en tevens oprichter van de Partij tegen Overbevolking, is Fortuyn verweten dat zijn stellingname op zich wel goed was, maar te eenzijdig. Hij reduceerde de bevolkingsproblematiek namelijk tot een migratievraagstuk in plaats van dit vraagstuk te maken tot onderdeel van een veel bredere bevolkingspolitiek. Die kritiek is uit het oogpunt van bevolkingspolitiek begrijpelijk. Maar daarmee werd Fortuyn als pril politicus overvraagd. Als Fortuyn te dien aanzien had voorgesteld wat Gerbrands in zijn belangwekkende boek ‘Mijn land van veel en vol’ (2003) noodzakelijk acht om Nederland weer leefbaar te maken, dan had hij als uitdager van de oude politiek meteen afgedaan. Gerbrands wil namelijk een nationaal bevolkingsbeleid gericht op terugdringing van het aantal inwoners via fiscale prikkels, afschaffing of beperking van geboortestimulerende sociale voorzieningen als de kinderbijslag, bevordering van gemiddeld één kind per gezin, het weren van migranten ook uit EU-lidstaten (wat in strijd is met het Europees recht) en het beperken van asiel tot tweeduizend per jaar en bovendien vervanging van onze groei- door een krimpeconomie.

Het streven via bevolkingspolitiek de toenemende bevolkings- en milieudruk af te remmen is sinds de jaren tachtig door links-conformistische kortzichtigheid taboe geworden maar zeer wel te verdedigen als een algemeen Nederlands belang. Wel zijn er slechts enkele instrumenten voorhanden die daarvoor uit een politiek oogpunt in aanmerking komen, te weten een hernieuwd emigratiebeleid vooral gericht op verdere afbouw van onze problematisch geworden agrarische sector die in veel gevallen alleen nog levensvatbaar is dankzij toepassing van een sinds lang zeer omstreden economisch protectionisme; en hand in hand hiermee een heel restrictief en selectief immigratiebeleid. Ook beperking van de kinderbijslag tot twee kinderen en alleen voor minder draagkrachtigen kan daartoe een bijdrage leveren, al mag men daar niet al teveel van verwachten. Een linkse denker als Arie van der Zwan3) is daar nu ook voor. Opmerkelijk is wel dat hij dat juist aanbeveelt om geboortebeperking onder onze allochtone bevolking te stimuleren. Die plant zich namelijk, evenals voorheen katholieken, uitbundiger voort dan gewenst is. Een krimpeconomie die eerder om ecologische en nu ook om bevolkingspolitieke redenen bepleit wordt, stuit om sociaal-economische redenen op onoverkomelijke bezwaren. Dat brengt immers de werkgelegenheid in gevaar. En werk geldt in onze samenleving als de belangrijkste bron van maatschappelijke zingeving, het middel bij uitstek om te komen tot zelfontplooiing, maatschappelijke participatie en aanzien. 

Mondiale dimensie

In een sterk globaliserende en interdependente wereld mogen we de mondiale dimensie van de demografische ontwikkeling en problematiek uiteraard niet buiten beschouwing laten. De vorige eeuw heeft daarin een sleutelrol gespeeld. Hoe ongelooflijk veel mensenlevens de oorlogen in die eeuw ook gekost hebben, de wereldbevolking is toen niettemin gestegen van 1,6 naar 6 miljard: dat aantal werd bereikt op 12 oktober 1999. De grenzen van het duurzame regeneratievermogen van de aarde is daarmee voor het eerst overschreden. In het verleden heeft de mensheid van de interest van het natuurlijke kapitaal van de aarde geleefd. Sinds een aantal jaren zijn we bezig dat kapitaal zelf aan te spreken met alle gevolgen van dien. Als we rechtvaardigheidshalve een evenredige verdeling van de welvaart wereldwijd wenselijk en nodig achten en de draagkracht van de aarde niet willen overbelasten, dan zullen we minstens terug moeten naar de 4 miljard mensen. Dat betekent niet alleen een terugdringen van de wereldbevolking, maar ook van de ecologische voetafdruk van de gemiddelde bewoner van de VS van Amerika en van de Europese Unie. Die van de Amerikaan is nu liefst 9 maal zo groot als die van de gemiddelde inwoner van een derde wereldland.4)

Voor terugdringing van de bevolkingsgroei wereldwijd staan twee wegen open: die van vrijwillige geboortebeperking of de traditionele weg van ziekten (aids, malaria, tbc), hongersnood, oorlogen en genocide. Het eerste verdient uit ethisch oogpunt uiteraard de voorkeur. De realisering daarvan stuit echter nog steeds op een conservatief front bestaande uit het Vaticaan, islamitische landen en conservatieve krachten in de VS. Dat front heeft de Wereldgezondheidsorganisatie tot nu toe nog steeds verhinderd bevolkingsplanning in haar programma’s op te nemen. Ook het gebruik van condooms wordt in dat verband als ethisch ontoelaatbaar beschouwd. Tijdens de Wereldvrouwendag op 8 maart 2004 stond de erkenning en waarborging van het recht op seksuele zelfbeschikking van vrouwen in de wereld centraal. Met erkenning van de vrijheid van vrouwen zelf te beslissen of ze kinderen willen en hoeveel en met wie ze seks willen hebben begint een adequate bevolkingspolitiek, zoals CDA-minister voor Ontwikkelingssamenwerking Agnes van Ardenne constateerde naar aanleiding van die internationale vrouwendag. En dat is ook een voorwaarde voor een gezonde economische ontwikkeling. Maar ook dat stuit nog op het verzet van juist genoemd conservatief machtsblok.5)

  1. Zie Beleid en Maatschappij, 1978, pp. 143-144
  2. P.J.Gerbrands, Mijn land van veel en vol, 2003
  3. Zie het interview met hem getiteld Vloeken in de linkse kerk,Rotterdams Dagblad, 4 oktober 2003
  4. Zie o.a. J.C.Noordwijk-Van Veen, Rentmeester of roofridder?, Bulletin Club of Rome, Erasmus Liga, maart 2004
  5. Zie het interview met minister Van Ardenne in Algemeen Dagblad, 6 maart 2004, getiteld Witte raaf in ontwikkelingsland

 

Wereldbevolking

earth Bevolkingspolitiek: van linkse voorkeur naar links taboe - Stichting de Club van Tien Miljoen