Overpopulation Awareness is de website van Stichting De Club van Tien Miljoen

Slide background

De wereld is te klein voor ons

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Druk hè!?

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Een goed milieu begint met de aanpak van overbevolking

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Ga heen en vermenigvuldig u niet

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Grenzen aan de groei

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Hoe meer zielen, hoe meer file

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Mensen met kinderwens zijn dubbel verantwoordelijk voor de toekomst

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Overbevolking = overconsumptie

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Stop de uitputting en vervuiling van de aarde

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Te weinig welvaart voor teveel mensen

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We houden van mensen maar niet van hun aantal

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We kunnen de mensheid niet op haar beloop laten

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

dinsdag, 06 november 2018 17:32

Een nieuwe kruistocht

(In ‘ Tien miljoen mensen als duurzame bevolkingsomvang’ Uitg.Damon,2006)

Paul Gerbrands, historicus

Christenen en moslims zijn twee grote groepen gelovigen in de wereld. Hun enorme ledenaantal is onder andere verklaarbaar vanuit hun wederzijdse antipathie. Vanwege regelmatig terugkerende conflicten proberen beide instituties nog steeds hun aantal aanhangers te verhogen. 

Is het niet een ethisch verbod op voorbehoedmiddelen dan is het wel een goddelijk gebod ten gunste van een groot nageslacht. Beide godsdiensten hebben een bekeringsdrift achter de rug waarin zij voor elkaar beslist niet hoeven onder te doen. Hoofddoel was niet altijd zozeer het geloof op zich, maar vooral de aanspraak op een grote brok politieke macht in de wereld. De huidige onderlinge concurrentie tussen Christenen en moslims doet vermoeden dat die strijd zowel op politiek als godsdienstig gebied voorlopig nog niet is gestreden. Ondanks veel schijnbare toenadering en wederzijdse relativering ziet het er soms naar uit, dat de grootste confrontatie nog moet komen. De overbevolking staat hier in vol ornaat in dienst van het geloof. Als bestrijding van die overbevolking niet slaagt, betekent die mislukking, dat christendom en islam elkaar nog meer in de weg zullen gaan zitten. Een strijd met de huidige gevechtsmiddelen zou wel eens ernstiger vormen kunnen aannemen dan de gevechten op leven en dood die al eeuwen worden gevoerd. Joden, moslims, christenen, zowel protestanten als katholieken, zij weten allemaal vanuit hun eigen ervaring wat een dergelijke strijd betekent. Zij begrijpen precies wat massamoorden zijn, want zij waren er of zelf slachtoffer van of hebben er zelf fanatiek aan meegedaan.

 Het was zelden of nooit zomaar een godsdienstig geschil, zoals het kerkvolk wel wilde geloven. Er was sprake van een dubbele agenda. Want achter de religieuze façade ging een grote behoefte aan een absolute wereldse macht schuil. Om die te bereiken moest tegen elke prijs ieder zelfstandig kritisch nadenken op het mannenbolwerk in de kiem en op tijd worden gesmoord. Die behoefte is nog steeds niet verdwenen. Want beide godsdiensten volharden in het uitvaardigen van fatwa’s, encyclieken, geboden, verboden en decreten of er geen geweten of kritische menselijke geest bestaat. Beide geloven houden er naar hedendaagse westerse maatstaven nogal onmaatschappelijke opvattingen op na. In beide kampen moet de vrouw nog steeds verwoede pogingen ondernemen om haar historische inferioriteit ongedaan te maken. De kans is groot dat deze twee totalitaire stelsels elkaar nog eens goed duidelijk zullen maken wie de grootste, de talrijkste en dus de baas is. Het is een illusie te denken, dat een toekomstige godsdienstoorlog tussen christenen en islamieten een volgende keer zonder die dubbele agenda gevoerd zal worden.

 De kruistochten zijn wel de bekendste historische ontmoetingen tussen christenen en moslims. Van het einde van de 11e tot diep in de 13e eeuw werden deze rooms-katholieke veroveringsoorlogen vanuit Rome georganiseerd. Zo vertrok ooit vanuit de latere kathedraal van Vezelay een grote stoet mensen om jaren later slechts gedecimeerd in Europa terug te keren. Het was een hele tocht naar Jeruzalem, want Vezelay ligt op ongeveer honderd kilometer ten zuiden-oosten van Parijs, aan de rand van de Morvan. En de weg naar Jeruzalem was niet bepaald geplaveid. Ter voorbereiding op zo’n lange tocht naar Jeruzalem verzamelden zich duizenden kloosterlingen, priesters, abten, kanunniken, bisschoppen en pauselijke vertegenwoordigers om de heldhaftige reizigers moed in te spreken, te zegenen, uitgeleide te doen, ze van alles te beloven en vooral voor ze te bidden. Het waren bijeenkomsten waar soms wel tienduizenden ridders, boeren, ambachtslui en horigen gehoor gaven aan de oproep van de paus om het Heilige Land te bevrijden van de moslims. Ook criminelen deden mee, want zij kregen met hun strijd tegen het andere geloof een laatste kans op vergeving van hun zonden en kwijtschelding van hun helse straffen. Doel was de andere godsdienst een genadeloze slag toe te brengen en het vestigen van christelijke graafschappen en hertogdommen in het Midden-Oosten met westerse wereldlijke heersers. Daarmee moest de politieke macht van de moslims voorgoed gebroken worden.

 Angst en haat voor de onbekende andere cultuur waren de motor achter dit soort wederzijdse verdelgingsacties van christenen en moslims. Maar als het hun machtspositie kon versterken, hadden kerkelijke leiders en overheden geen moeite om hun principes en gevoelens van angst of afkeer over boord te zetten. Zo kon de grootste godsdienstige vijand in een internationaal conflict plotseling tot bondgenoot worden uitgeroepen. Katholieke koningen sloten dan vrede met bijvoorbeeld Turkse moslims om zelf de handen vrij te hebben tegen de protestanten. Maar ook omgekeerd kon een conflict tussen katholieken en protestanten tijdelijk worden bijgelegd om één front te vormen voor het behoud van de christelijke identiteit van Europa. Tot op de dag van vandaag is het in Europa als vanouds: katholiek tegen protestant, tenzij andere stromingen zoals van socialisten, communisten of moslims een grotere bedreiging vormen voor de christelijke machtspolitiek. Tot in de jaren ’90 van de 20e eeuw zijn er verwoede minikruistochten op de Balkan gevoerd tegen islamitische enclaves in Europa. Het was voorlopig de politieke stuiptrekking van een eeuwenoude, behoudzuchtige, christelijke machtspolitiek. Een aansluiting van Turkije bij de Europese Unie zou voor deze lieden en hun sympathisanten waarschijnlijk nog onverteerbaarder zijn dan het ontbreken van een verwijzing in de Europese grondwet naar de christelijke traditie van Europa.

 Vooral de geschiedenis van Rome is achteraf gezien een soort christelijk stratego geweest: interne tegenstanders, samenzweerders en andersdenkenden binnen de eigen gelederen om beurten aanpakken. De vlag stond in het hoofdkwartier op het Sint Pietersplein. Star en onverdraagzaam optreden was ook een automatisme dat goed bedoelde politieke stromingen eeuwenlang ten deel viel. De geringste intellectuele of religieuze afwijking in de leer werd aangegrepen om andersdenkende katholieken en protestanten binnen de christelijke wereld uit te roeien. Of het nu lichte geloofsdwalingen betrof, gewetensvolle katharen of radicale protestanten, voor Rome waren het allemaal ketterse krachten. Het totalitaire antwoord op alles wat afweek van de leer van Rome werd verwoord in vonnissen die met behulp van wereldlijke autoriteiten met enig gemak ontaarden in feestelijke executies. Het is de vraag in hoeverre de inquisitie, de kerkelijke rechtbank, mutatis mutandis, in haar doodvonnissen onderdoet voor latere praktijken van stalinisten, nazi’s en andere fundamentalisten uit recentere tijd. Propaganda Fidei en Opus Dei zijn nog steeds verhullende namen voor intolerantie en gewetensdwang. Ook hier speelde de hang naar wereldlijke macht meestal een hoofdrol. Toen na eeuwen de brandstapel niet meer werkte in een zelfbewuster en kritischer Europa, werd de onfeilbaarheid van de paus uitgevonden, zou je kunnen stellen. Dat was toevallig in de tweede helft van de 19e eeuw, toen de Kerkelijke Staat vanwege liberale en nationalistische invloeden in haar bestaan werd bedreigd. Onder de naam Vaticaanstad werd in 1929 het nieuwe, verkleinde hoofdkwartier van de katholieken heropgericht. Nog steeds is Rome een onneembare vesting, een machtsbolwerk, waar een inhoudelijke discussie over diep menselijke en religieuze zaken het nog altijd verliest van de oude gelijkhebberige machtshonger.

 De samenwerking van Rome met protestantse en oosters-orthodoxe kerken is onder andere stuk gelopen op de eis van het primaatschap van Rome. Ontzuiling en teleurstelling over het uitblijven van pluriformiteit en vrijheid van mening binnen de Kerk hebben verder bijgedragen aan de onkerkelijkheid. De traditionele rol van de Roomse Kerk in Europa leek daarmee definitief voorbij. Het versnipperde christendom verwerd tot een soort subcultuur, een randverschijnsel in de politiek. Sterkere stromingen als sociaal-democratie, liberalisme, democratie, tolerantie, medemenselijkheid en gastvrijheid veroveren steeds meer terrein. Maar in hun geldingsdrang en geestdrift tot internationale solidariteit hebben socialisme en liberalisme aan de oude historische vijand van het christendom, de islam, ruimhartig een nieuwe kans gegeven zich alsnog in Europa te vestigen. Daarmee is wel een nieuwe vorm van verzuiling geïntroduceerd. En de oude tegenstelling tussen christenen en moslim is er opnieuw door aangewakkerd. De liberale en socialistische denkfout is dat de moslimwereld in de laatste twee eeuwen dezelfde ontwikkeling zou hebben doorgemaakt als de westerse christelijke wereld. Naar nu blijkt, is ook de Islam in Europa nog mijlen ver verwijderd van een individualistisch en tolerant of verlicht denken. En het zal nog wel een paar honderd jaar duren eer die inhaalslag is gemaakt. Want nog steeds is het niet iedere islamiet gegund zelfs over politieke zaken tot een eigen afgewogen persoonlijk oordeel te komen. De islam is in feite nog een totalitair stelsel, zoals nog niet zo lang geleden ook een groot deel van de christelijke wereld dacht in termen van absolute waarheid. In een uiterst klein deel van de islamitische wereld wordt nu met jaloerse blikken en gemengde gevoelens gekeken naar het liberale Westen. Ayatolla’s en islamitische presidenten doen nog steeds precies wat de kardinalen, bisschoppen, pausen en koningen vroeger ook deden binnen de christelijke wereld: ieder zijn wil opleggen zonder enige vorm van tegenspraak te dulden. Zonder zwaar Europees tegenwicht zal deze Islam zich dieper en hechter in Europa weten te vestigen, zich daarbij beroepend op de vrijheid van godsdienst.

Christendom en Islam zijn monotheïstische openbaringsgodsdiensten. De ene en enige God heeft zich aan mensen geopenbaard en heeft tot mensen gesproken. Dit woord Gods ligt vervat in de heilige boeken, de bijbel en de koran. Die zijn daardoor geworden tot de onbetwijfelbare waarheid die moet gelden voor alle mensen, tijden en culturen. Hierdoor hebben het christendom en de islam zich een missionaire taak opgelegd, want je moet de waarheid van hun God helpen zegevieren. En dat maakt deze godsdiensten onverdraagzaam, want hoe zou je kunnen twijfelen aan of willen schipperen met Gods woord. De geschiedenis staat bol van voorbeelden hiervan. Maar onder druk van de wetenschap en vooral door de invloed van de tekstkritiek door historici hebben moderne christenen deze absolutistische waarheidsopvatting aangaande de bijbel opgegeven. Voor veel christenen is de christelijke leer niet langer een monolithisch, een uit één stuk beton gegoten waarheid. Kerkelijke instituten echter zien de ontwikkeling met lede ogen aan en volgend schoorvoetend. De Nederlandse theoloog H.M. Kuitert heeft het wat losjes geformuleerd: ‘Iedere uitspraak over ‘boven’ stamt van ‘beneden’. De bijbel is ‘ontmaskerd’ als een historische verzameling van ideeën en visies van mensen uit bepaalde tijden en culturen. Daarmee wordt de bijbel relatief, want het is mensenwerk. Als literatuur kan de bijbel als ‘het boek der boeken’ mensen zeker inspireren en zelfs motiveren. Maar het kan geen blauwdruk zijn voor een samenleving in de 21e eeuw.

 Een dergelijke cultuur-historische en relativerende visie op de koran bestaat in moslimkringen om zo te zeggen niet. De koran blijft ‘van kaft tot kaft’ Allah’s onbetwijfelbaar waarheidswoord waarvoor alle mensen van alle tijden en culturen zich moeten buigen en dat desnoods ‘te vuur en te zwaard’ verbreid zal moeten worden. Mensen die hiertegen durven ingaan worden bedreigd of poogt men uit de weg te ruimen. Ayaan Hirschi en Salman Rushdie zijn bekende voorbeelden. Dit roept een beangstigend toekomstbeeld met moslim-dictaturen, imams en ayatollahs.

 De geloofsbeleving in het christelijke Europa van de 21e eeuw is bij veel mensen verdwenen of wordt anders dan voorheen ingevuld. Geloof wordt steeds vaker gezien als een religieuze beleving die geen knellende voorschriften van godsdienstinstituten meer verdraagt. Maar ook in de 21e eeuw blijft de Europese politieke realiteit weerbarstig waar het gaat om vrijheid van godsdienst en de opvattingen daarover. Het besef dringt door dat er ondanks de Verlichting en de Franse Revolutie binnen katholieke en protestantse instellingen hardnekkig wordt vastgehouden aan opvattingen die niet meer van deze tijd zijn. Soms blijken die zelfs in strijd te zijn met mensenrechten en grondwetsartikelen. De actie van enkele vrouwen binnen de SGP aan wie het passieve kiesrecht wordt onthouden in naam van god, heeft al geleid tot intrekking van subsidies. Maar in de Europese pogingen de Islam voor Europa aanvaardbaar te maken wordt te gemakkelijk heen gestapt over de schadelijke invloed van encyclieken als ‘Populorum Progressio’ en ‘Humanae Vitae’. Paus Johannes Paulus II heeft pas eind 20e eeuw openlijk verklaard, dat de aarde inderdaad rond is en de joden niet schuldig zijn aan de kruisiging van Jezus. De leer van Darwin is hier niet verboden, maar individualistisch denken in deze worden nog steeds geweerd of getoetst aan maatschappelijke waarden uit de tijd dat Christendom en Islam ontstonden. Zo wordt de vrouw vanwege de achterhaalde religieus-filosofische definitie van haar wezen nog steeds gediscrimineerd en naar het tweede plan verwezen. In deze mannengemeenschappen zal een nieuwe kruistocht vast en zeker opnieuw uitdraaien op het ‘wees vruchtbaar en word talrijk’. Dat zal in Europa nog wel meevallen, maar daar buiten moet voor het ergste worden gevreesd.

 

Met een artikel op een absoluut verbod op iedere bemoeienis van godsdienst met politiek zou een Europese grondwet zeker een flinke meerderheid kunnen halen. Dat zou een eerste stap in de goede richting zijn. Een nieuwe kruistocht zou Europa inderdaad tegen zichzelf moeten voeren. Als een vervolg op de Franse Revolutie zouden alle christelijke en niet christelijke geloven hun wereldse bemoeienis en aanspraken erop moeten prijsgeven precies zoals militairen zich ook niet meer mogen bemoeien met politieke zaken. Dat is een helder standpunt. Dan ook geen godsdienstige invloed meer in het onderwijs. Geen godsdienst meer op school, alleen in de kerk. Voor het CDA en de kleine christelijke partijen zou een grondwettelijk verbod een logische consequentie zijn. En voor het Vaticaan zou dat opheffing betekenen van Vaticaanstad. Hiermee kan definitief een einde gekomen aan de fictie dat Rome nog een wereldlijke macht is. Geloof wat je wilt geloven, maar laat het je buurman niet merken. Alleen met dit soort consequente maatregelen is aan in Europa verblijvende moslims duidelijk te maken wat Europa zelf verstaat onder scheiding van kerk en staat. Dat vereist wel zelfkritiek en politieke moed. Hiermee is gezegd dat Europa nu nog toelaat dat menig grondwettelijk recht met voeten wordt getreden. Vanuit die erkenning zou kritiek op islamieten in Europa die de westerse vrijheden bedreigen in ieder geval ontdaan zijn van meten met twee maten. Er is een wereld te winnen waar Europa op zich zelf toepast wat het ook van anderen vraagt.

Wereldbevolking

earth Een nieuwe kruistocht - Stichting de Club van Tien Miljoen