Overpopulation Awareness is de website van Stichting De Club van Tien Miljoen

Slide background

De wereld is te klein voor ons

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Druk hè!?

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Een goed milieu begint met de aanpak van overbevolking

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Ga heen en vermenigvuldig u niet

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Grenzen aan de groei

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Hoe meer zielen, hoe meer file

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Mensen met kinderwens zijn dubbel verantwoordelijk voor de toekomst

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Overbevolking = overconsumptie

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Stop de uitputting en vervuiling van de aarde

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Te weinig welvaart voor teveel mensen

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We houden van mensen maar niet van hun aantal

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We kunnen de mensheid niet op haar beloop laten

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

vrijdag, 05 maart 2010 12:45

Overbevolking is een keuze

Paul Gerbrands in Civis Mundi van april 2008

 
Geschiedenis
De industriële revolutie heeft rond 1750 haar intrede in Engeland gedaan. Geleidelijk heeft die zich over de rest van de wereld verspreid. Vooral in Europa en de VS deed toen een nieuw tijdperk zijn intrede. Aanvankelijk ontstond er door de industriële uitbuiting van de massa veel armoede en een lagere levensverwachting.
Maar het tij keerde, toen socialistische partijen en vakbonden zich gingen inzetten voor een verbetering van de levensomstandigheden van de arbeidende klasse. Eind 19e eeuw verbeterde de kwaliteit van het leven langzaam, de woningomstandigheden werden aangepast en de kwaliteit van het voedsel steeg. De levensverwachting nam geleidelijk toe, naarmate de gezondheidszorg op een hoger niveau kwam.
In de laatste twee eeuwen is de wereldbevolking explosief gestegen. Zo steeg het bevolkingsaantal van Nederland van 2 miljoen in 1800 naar 10 miljoen in 1950 (zie bijgaande grafieken). Omdat veel mensen voor werk naar de steden trokken, was er sprake van urbanisatie. Woonde in 1700 nog 2% van de wereldbevolking in steden, in 2000 was dat ongeveer 50%. De modernisering van de westerse economie, de verstedelijkte samenleving en de bevolkingstoename zorgden samen voor een massale productie van goederen. Ondernemers konden er hun omzet vergroten en consumenten kregen steeds meer keus. Tekorten aan grondstoffen op de kapitalistische markt vormden nauwelijks een probleem, want in toenemende mate kon uit een wereldwijde koloniale voorraad worden geput. Dankzij kolonialistische en imperialistische maatregelen stonden goedbewaakte aanvoerlijnen vanuit de verste uithoeken van de wereld garant voor de aanvoer van alles wat nodig en bruikbaar was. De roofbouw was begonnen.
 
Karl Marx
De hele wereld leek een onuitputtelijk reservoir voor de behoeftebevrediging van de blanke imperialisten. Hun militaire overwicht en superioriteitsgevoel degradeerden de meestal wat donker getinte verkopers van grondstoffen en voedsel tot onderdanige leveranciers. En waar het vanwege politieke, religieuze of economische redenen voor de Europeanen verstandig was om te emigreren naar de paradijselijke orden, stond de Europese kolonialisten niet veel in de weg. Dit tot groot verdriet van de autochtone bevolking in de koloniën die vaak niet veel op had met al die bazige blanken. De bomen leken voor Europa te groeien tot in de hemel. Honger zou definitief tot het verleden gaan behoren.
Duurzaamheid was geen probleem. Toch schreef Malthus in 1798 zijn ‘An Essay on the Principle of Population as It Affects the Future Improvements of Society, with Remarks on the Speculations of Mr. Godwin, M. Condorcet, and Other Writers’. Malthus betoogde dat er door de bevolkingsgroei op termijn een tekort aan voedsel dreigde. Zijn waarschuwingen werden hem niet overal in dank afgenomen, want die stonden de vooruitgang in de weg. Adam Smith, later gezien als de grondlegger van de economische wetenschap, toonde ook bezorgdheid over de snelle economische ontwikkelingen. In 1776 verscheen zijn boek ‘Wealth of Nations’. Nationale overheden zouden te veel ruziën om de verdeling van de grondstoffen in de wereld. Zijn boek oogstte meer bijval. Maar de meeste reacties kwamen op de publicatie van ‘Het Communistisch Manifest’ van Karl Marx en Friedrich Engels in 1848. Toen de machinerie van de massaproductie eenmaal op volle toeren draaide, zette hij de sociale en politieke gevolgen van de industriële revolutie op een rij.
 
Al Gore
Malthus wordt nog steeds door velen als een lastige zwartkijker gezien. Dat is terecht, zeggen optimisten, nu het voedselprobleem onder controle lijkt. Irrigatie, kunstmest, genetische manipulatie en gewasveredeling worden dankzij een hoog ontwikkelde technologie toegepast om aan de hoge eisen van de talrijke moderne consumenten tegemoet te kunnen komen. Er lijkt behalve wat plaatselijke hongersnood in de wereld weinig aan de hand te zijn. Veel van die technische wetenschappers hebben zelfs de overtuiging dat het voortbestaan van de welvaart in de wereld bij hen in goede handen is. Milieuorganisaties hebben soms ethische bezwaren tegen zaken als gewasveredeling. Maar zowel de technische wetenschappers als de milieuactivisten zitten zelf vast aan de westerse filosofie dat alleen groei vooruitgang is. Daarom zoeken zij, bijna automatisch, naar oplossingen binnen het economische groeimodel. Zij kunnen buiten het groeiscenario geen fundamentele oplossingen aandragen die voedseltekorten uitbannen zonder de huidige roofbouw op de aarde fundamenteel een halt toe te roepen.
Ook Al Gore probeert slechts de vervuiling van de vooruitgang terug te dringen en weigert uit electorale overwegingen zowel de bevolkingsgroei als de welvaartsgroei principieel aan de orde te stellen. Zijn verhaal klinkt indrukwekkend, maar leidt niet tot een duurzame oplossing van het voedseltekort en het milieuprobleem. De Europese Unie heeft zelfs gekozen voor het telen van meer gewassen waaruit brandstof voor opwekking van energie kan worden gehaald. Dat dit bij de stijgende voedselprijs in de wereld zou kunnen leiden tot nog meer honger voor de allerarmsten in de wereld, lijkt minder belangrijk te zijn.
 
Modern kapitalisme
Het kapitalisme heeft sinds de ineenstorting van het communistische alternatief wereldwijd sterk aan invloed gewonnen. In de voormalige communistische landen lijkt de roep om persoonlijke vrijheid er zelfs door te zijn ingehaald. De Europese Unie (EU) heeft de Amerikaanse vrijhandel gekopieerd. Economische groei, massaproductie en overconsumptie bepalen het straatbeeld. Tot in de armste uithoeken van de wereld worden onze idealen gepropageerd als oplossing voor alle economische problemen. Antiglobalisten lijken de enigen te zijn die daar echt moeite mee hebben. Intussen verbruiken 16 miljoen Nederlanders evenveel drinkwater, voedsel en energie als 185 miljoen mensen in Bangla Desh. De westerse, economische voorsprong lijkt onaantastbaar. Handelsverdragen zoals van Lomé uit 1975 tot en met de recente pleidooien voor kredieten voor kleine starters in ontwikkelingslanden lijken niet meer dan goed bedoelde plaagstootjes tegen het westerse overwicht.
En in dit scenario ziet de bijna onbeperkt groeiende bevolking van de ontwikkelingslanden reikhalzend uit naar welvaart op het niveau van de westerse wereld. De snelle bevolkingstoename daar en de oprukkende industrialisatie in landen als China en India vragen om nog meer grondstoffen voor opwekking van energie, hoogwaardig voedsel en schoon drinkwater. De aarde maakt overuren.
Europeanen zijn zich sinds de tweede wereldoorlog wel meer bewust geworden van hun vervuilende en uitbuitende rol in de wereld. Een gulle liefdadigheid siert hen. Maar zij hechten vooral aan de eigen welvaart en het eigen gemak. Die immigratierondes na de tweede wereldoorlog waren onder andere het gevolg van het feit dat Nederlandse werknemers zich afkeerden van het vuile werk. Nu worden ontwikkelingslanden zelfs beroofd van hun eigen goed opgeleide personeel om onze economische groei veilig te stellen. De vraag is of we met deze houding oprecht kunnen streven naar een duurzame welvaart op Europees niveau van goed voedsel en voldoende energie voor iedere wereldburger.
 
Ecologische voetafdruk
Omdat 16 miljoen Nederlanders zelf te weinig vruchtbare grond beschikbaar hebben voor de eigen voedselproductie, doen zij onder andere een beroep op het zuidelijke halfrond. Maar ook daar is niet alle grond geschikt en beschikbaar voor landbouw en veeteelt. De hele aardbol omvat ongeveer 14,5 miljard hectare land en 36 miljard hectare zee. Na aftrek van de ijskappen, woestijnen, semi-aride streken en braak- of onvruchtbaar land blijft er ongeveer negen miljard hectare grond voor bewoning en ander gebruik door de mens over. Delen we het totale, beschikbare, productieve aardoppervlak door het huidige aantal van ruim zes miljard mensen, dan komen we ongeveer uit op 1,5 hectare vruchtbare grond per inwoner. Maar met 1,5 hectare kan een westerling niet veel beginnen, als hij daar jaar in jaar uit duurzaam van moet leven. Dat halen we met 16 miljoen mensen in Nederland helemaal nooit.
Het huidige aantal hectares waarop één bewoner van Nederland nu beslag legt voor zijn totale consumptie, komt uit op ongeveer 4,8 ha. Dat is beduidend meer dan de 0,24 hectare waarover een Nederlander binnen zijn landsgrenzen kan beschikken. Maar zelfs hiermee heeft hij altijd nog meer tot zijn beschikking dan de 0,05 ha waarover een Egyptenaar nu kan beschikken. Het is wel beduidend minder dan de 32.000 ha die een Canadees binnen zijn eigen land kan gebruiken. De toenemende vraag naar voedsel op de wereldmarkt, de overstap naar biobrandstoffen, de oprukkende woestijnen en de misoogsten beïnvloeden de voedselprijs nu al ongunstig. Daar komen op de middellange termijn de gevolgen van de stijging van het zeewaterpeil nog bij. Veel vruchtbare landbouwgrond in deltagebieden en laagvlaktes zal verzilten en verloren gaan voor de voedselproductie. Het Wereld Voedsel Programma (WFP) van de Verenigde Naties heeft bij gebrek aan voedsel in september 2007 nog moeten overwegen zelfs de rantsoenen in haar vluchtelingenkampen te verkleinen.
 
Consuminderen
Voor de helft van de huidige wereldbevolking van ruim zes miljard mensen is de bestrijding van honger en ondervoeding een tijdrovend onderdeel van hun dagelijkse zorgen. Rijkdom en welvaart zijn voor hen al helemaal niet bereikbaar. Tegen het einde van deze eeuw zullen er elf miljard mensen zijn, zo beweren de Verenigde Naties. Dat zal naar mijn overtuiging eerst leiden tot meer migratie en daarna tot een proletarische wereldrevolutie van de ontevredenen der aarde. Alleen bij een volstrekt sobere, vegetarische leefwijze, zoals gepraktiseerd door monniken in Nepal, kan de aarde het aantal van elf miljard mensen misschien nog met kunst en vliegwerk duurzaam voeden. Dan moet iedere vorm van luxe wel uitgebannen worden. Maar met handhaving van de huidige kostbare voedsel- en leefgewoonten zoals in de Europese Unie en de V.S. kunnen in de hele wereld waarschijnlijk slechts drie à vier miljard mensen duurzaam gevoed worden.
De factor energie speelt voor het streven naar het in stand houden van de huidige levensstandaard in het rijke westen een heel belangrijke rol. Daar is nog niet veel duurzaams aan af te meten. Want in het rijke westen is in tweehonderd jaar aan fossiele brandstoffen opgemaakt, waar de aarde miljarden jaren voor nodig had om die te vormen. Naarmate energie ook in de derde wereld een steeds grotere rol gaat spelen bij het verhogen van de levensstandaard, zal de prijs van een vat olie op de wereldmarkt binnen enkele jaren waarschijnlijk boven de 300 dollar komen. Dat nodigt weer uit tot nog meer kernenergie. Als sommige Nederlanders graag willen insteken op een rechtvaardige verdeling van voedsel en energie in de wereld, zullen ze in de toekomst ook zelf genoegen moeten nemen met wat een wereldburger gemiddeld toekomt. Voor vakbonden, verdedigers van de rechten van arbeiders en consumenten, lijkt hier een zinvollere taak weggelegd dan het oproepen tot staking bij het geringste welvaartsverlies.
 
Optimale bevolkingsdruk
Maar welvaartvermindering is in het verwende Nederland niet te verdedigen. De enige serieuze optie is vervolgens het verlagen van de huidige bevolkingsdruk. Bij een terugdringing van het huidige inwoneraantal van 485 mensen per km2 naar 79 per km2, zou de huidige ecologische voetafdruk van 4,8 behouden blijven zonder aantasting van het huidige welvaartsniveau. Het bijbehorende, ecologisch verantwoorde aantal inwoners voor Nederland voor die situatie wordt geschat op 2,7 miljoen mensen. In de bijgaande tabel wordt per land van de EU aangegeven wat het duurzame aantal inwoners zou moeten zijn. De veronderstelling luidt dat bij een lager aantal bewoners van de EU alle beschikbare hulpbronnen duurzaam gebruikt kunnen worden zonder de lasten af te wentelen op de rest van de wereld. De voetafdruk van ieder land in de EU en van de totale EU mag dan niet groter zijn dan nodig is om de huidige levensbronnen in tact te laten.
Maar omdat mensen via handel de hulpbronnen van over de hele wereld consumeren, is de voetafdruk in deze tabel voor de Europese Unie berekend op basis van de hulpbronnen van de hele planeet. Hiervoor is geen aparte tabel bijgeleverd. Er zijn natuurlijk enorme verschillen tussen landen voor wat betreft het huidige productieve vermogen en de huidige consumptie. Daarom is het begrip hectare in de tabel een gewogen gemiddelde van de productieve oppervlakte van alle productieve grond in de wereld. Hierbij is tevens rekening gehouden met visgronden. Deze tabel pretendeert echter niet meer te zijn dan een indicatie en is slechts bedoeld als een uitdaging voor verdere discussie.
 
Hoezo een rechtvaardige wereld?
Werknemers en hun politieke partijen en vakbewegingen hebben zich door Marx laten inspireren. Salarisverhoging, minder uitbuiting, kortere werktijden, nationalisaties, arbeiderszelfbestuur, sociale uitkeringen en zelfs vermogensaanwasdeling waren de tussenhaltes op weg naar de socialistische heilstaat. Maar niemand heeft zich in die kringen toen hardop afgevraagd of een rechtvaardige wereld wel mogelijk is voor een onbeperkt groeiend aantal mensen, dat steeds hogere eisen aan de welvaart ging stellen. Werkloosheidbestrijding en een hoger salaris hebben nog steeds de hoogste prioriteit. De politieke partij die daar op zou afdingen uit ecologische motieven, wordt als mensonvriendelijk onmiddellijk afgeserveerd.
Een rechtvaardige verdeling van winst en rijkdom wordt nog steeds gezien als de sleutel voor het oplossen van problemen als armoede en honger in de wereld. Daarbij wordt echter stelselmatig vermeden de markteconomie, de consumptiemaatschappij en de overbevolking zelf ter discussie te stellen. Geen enkele politieke partij is bereid wezenlijk in te gaan op het probleem van de duurzaamheid door de economische groei ter discussie te stellen. Zo stelt het CDA bijvoorbeeld wel dat door het inpolderen van een stukje Noordzee problemen van ruimte, natuur en milieu kunnen worden opgelost. Maar dat is niet veel meer dan het voor zich uit schuiven van de huidige ecologische problemen. Die worden gemarginaliseerd. Over de club van Rome, die in 1972 met ‘Grenzen aan de groei’ zijn bezorgdheid uitsprak over het grondstoffentekort in de wereld, wordt nog steeds vanuit de leunstoel tevreden en met enige geruststelling gezegd, dat die onheilstijding niet is uitgekomen.
Dictators presenteerden zich in de vorige eeuw als communistische of fascistische heilsboodschappers. Voor hen kon de massa niet groot genoeg zijn. Mensen waren kanonnenvlees en werkvolk. In een wereld met nog meer hongerige en arme mensen zijn totalitaire stelsels nog gevaarlijker opties, evenals hun religieuze concurrenten. Die hebben er ook nooit blijk van gegeven hun heilsboodschap wereldwijd een vaste vorm te kunnen geven. De nazaten van al die sloebers in Europa en Amerika zijn in het spoor van hun werkgevers in twee eeuwen uitgegroeid tot veeleisende, ontevreden en egocentrische verkwisters. China volgt. Dankzij al die emancipatieprocessen, al dat onderwijs en al die sociale wetten neemt het leger van menselijke plunderaars van de aarde voortdurend alleen maar toe. En de meerderheid van al die consumenten ziet nog steeds het hoogste ideaal in een zegenrijk nageslacht met nog meer welvaart voor iedereen. En voor dat ideaal gaan overal in Europa de lonen en de kinderbijslag regelmatig omhoog. En dat duurt al generaties. Maar de huidige armoede en werkloosheid zijn slechts een afgeleide van een overbevolkte wereld waarin epidemieën en oorlogen het natuurlijke evenwicht niet meer verstoren.
 
Symptoombestrijding
De moderne vooruitgangsgedachte heeft ons in zijn macht. Wie roept om economisch inkrimpen wordt met de nek aangekeken. Zoals de fietser met gevaar voor eigen leven bij het rode licht slechts even inhoudt om toch vooral de vaart erin te houden, zo willen ook wij economisch gezien slechts tijdelijk wat gas terugnemen. De enige concessie die we doen is de vervuiling van onze welvaart opruimen, omdat de continuïteit van onze welvaart ervan afhangt. Ook het verdrag van Kyoto is niets meer dan een doekje voor het bloeden. Duurzaamheid is nog steeds ondergeschikt aan groei. Het heeft zelfs een hogere prioriteit dan de vrijheid van het individu.
Het is boeiend om te zien hoe van regeringswege het onderwerp overbevolking wordt genegeerd. Wel worden in Nederland allerlei maatregelen genomen of voorgesteld, die op zijn minst de symptomen van de overbevolking helpen bestrijden. Voorbeelden hiervan zijn het bouwen van torenflats, tunnels, metro’s en legbatterijen, varkensflats, het organiseren van vakantiespreiding, het plaatsen van parkeermeters, het aanleggen van spitsstroken. Het zijn allemaal maatregelen die een reactie zijn op problemen voortvloeiend uit een te hoge bevolkingsdichtheid. Maar volgens het CDA hebben we niet te veel mensen, maar te weinig grond. Dus moet er volgens hen ingepolderd worden.
Voorlopig krijgen plannen voor een volgende reeks imperialistische of koloniale rooftochten, deze keer waarschijnlijk naar andere planeten, de voorkeur boven een wereldwijde bevolkingspolitiek.
 
Vluchten kan niet meer!
In de 21e eeuw zijn vele ogen gericht op een wereldwijde verbreiding van de democratie als politiek wondermiddel. Landen met een lange parlementaire geschiedenis laten echter zien, dat politieke partijen liever voor eigen gewin met elkaar strijden om de gunst van de kiezers. Dé valkuil voor politici blijft het concurreren met hun politieke tegenstrevers in het doen van nog schonere beloftes over nog meer welvaart zonder prijskaartje. Een onprettige boodschap uitdragen over welvaartvermindering is politieke zelfmoord. Echte ecologische maatregelen blijven uit, omdat die bij de meeste kiezers op weinig sympathie kunnen rekenen. De vrije keuze over kinderen krijgen is hier een onaantastbaar recht. De Chinese éénkindpolitiek klinkt ons als barbaars in de oren want wij zijn daarvoor te individualistisch. Interessant is dat mensen wel bereid zijn hun vrijheden op te offeren vanwege terroristen die hun welvaart bedreigen, maar kennelijk niet om onze welvaart in vrede te kunnen delen.
Democratie is een speelbal van belangen geworden. Het debat in de volksvertegenwoordiging is geen debat meer, zolang de toevallige parlementaire meerderheid a priori gelijk heeft vanwege het iets grotere zetelaantal. Het lijkt een beetje op wie toevallig het hardst rijdt, heeft voorrang. Democratie is steeds meer een middel om te kunnen vasthouden aan verkregen rechten. Het is een vorm van common sense over de waan van de dag en dat heeft niet veel van doen met denken over een duurzame samenleving op de lange termijn.
Samenlevingen hebben om te overleven in het verleden allerlei oplossingen voor hun problemen gevonden. Die zijn terug te vinden in structuren en instituties die hun functioneren mogelijk maken. Maar die gaan op termijn een autonoom bestaan leiden en verworden tot onbespreekbare taboes. De mens is dan de gevangene geworden van zijn eigen creaties en zijn eigen tradities. Zo was economische groei ooit de oplossing voor de bestrijding van armoede. Kinderbijslag was bedoeld om arme kinderen een scholingskans te geven. De deltawerken moesten de zee tegen houden. Maar politici weigeren nu te erkennen, dat de briljante oplossingen van toen voor onze huidige problemen wellicht minder geschikt zijn.
Dit besturen op de automatische piloot komt voort uit haast, gebrek aan belangstelling, domheid, angst of machtsgeilheid. Op deze manier worden voortdurend schijnoplossingen gepresenteerd als echte oplossingen. Van de kant van onze politieke elites staat daar geen onderbouwde verantwoording tegenover. Die komen niet verder dan een efficiënter gebruik van de ruimte, een stad in zee, vakantiespreiding, dijkverhoging, parkeermeters, rekeningrijden en hoogbouw. Die maatregelen verleiden ons alleen maar om fundamentele keuzes voor ons uit schuiven. De sterkste schouders moeten natuurlijk de zwaarste lasten dragen. Maar op de thans ingeslagen weg is ook dat geen duurzame oplossing meer. De enige keus die we nog hebben, is om nu geen fundamentele keuzes meer uit de weg te gaan.


BIJLAGE MET TABEL

Het verband tussen de voetafdruk en de bevolkingsdichtheid van de landen van de Europese Unie

1.

Land

2.

Huidige
voetafdruk

3.

Duurzame
voetafdruk

4.

Huidige
bevolkings
dichtheid

5.

Duurzame
bevolkings
dichtheid

6.

Huidige
bevolking

7.

Duurzame
bevolking

8.

Oppervlakte
(x 1000 km²)

België / Luxemburg

6.72

1.13

326

55

10,4

1,7

34

Denemarken

6.58

3.24

125

62

5,4

2,7

43

Duitsland

4.71

1.74

231

85

82,5

30,5

357

Estland

4.94

4.15

30

25

1,4

1,2

45

Finland

8.42

8.61

22

22

8,9

9,1

305

Frankrijk

5.26

2.88

110

60

59,6

32,6

544

Griekenland

5.09

2.34

84

39

11,0

5,1

132

Hongarije

3.08

1.75

109

62

10,1

5,7

93

Ierland

5.33

6.14

56

65

4,0

4,6

70

Italië

3.84

1.18

190

58

57,3

17,6

301

Letland

3.43

3.02

36

32

2,3

2,0

64

Litouwen

3.07

3.02

53

52

3,5

3,4

65

Nederland

4.81

0.79

478

79

16,2

2,7

34

Oostenrijk

4.73

2.78

96

56

8,1

4,8

84

Polen

3.70

1.63

122

54

38,2

16,8

312

Portugal

4.47

1.60

113

40

10,4

3,7

92

Slovenië

3.58

2.24

98

61

2,0

1,3

20

Slowakije

3.44

2.35

110

75

5,4

3,7

49

Spanje

4.66

1.79

81

31

40,7

15,6

505

Tsjechië

4.82

2.32

129

62

10,2

4,9

79

Ver. Koninkrijk

5.35

1.64

243

74

59,3

18,2

244

Zweden

6.73

7.34

22

24

8,9

9,7

411

 

 

 

 

 

Europese Unie

117

51

455,8

197,6

3883


Bron: Living Planet Report, WWF, Zwitserland. 2002.

Toelichtingen op de tabel:

Van Malta en Cyprus waren geen gegevens bekend.
 
De gemiddelden van 117 en 51 onderaan de kolommen van de bevolkingsdichtheid zijn berekend op basis van de totale oppervlakte van 3,883 miljoen vierkante kilometer. Dat heet een gewogen gemiddelde.
 
In kolom 2 met de huidige voetafdruk staat het aantal hectares waarop een bewoner in het betreffende land beslag legt door zijn feitelijke consumptie. Er blijkt een duidelijk verband uit tussen welvaart en consumptie. Wat niet blijkt uit de tabel, is dat het ene land meer mogelijkheden heeft om zijn eigen consumptie te onderhouden dan het andere land. Er zijn immers verschillen tussen de landen onderling in hoeveelheid en kwaliteit van landbouwgrond, bosgrond, visgronden, enzovoort.
 
In kolom 3 met de duurzame voetafdruk wordt het aantal hectares per persoon opgesomd waarbij de omvang van de huidige bevolking gehandhaafd kan blijven zonder dat er verder ingeteerd wordt op het kapitaal van de aarde, de levensbronnen. In het geval van landen als Finland, Ierland en Litouwen is het verschil tussen de huidige voetafdruk en de duurzame voetafdruk klein. Het gaat om landen met een kleine bevolking en een groot grondoppervlak, dat bovendien van goede kwaliteit is.
 
In kolom 4 met de huidige bevolkingsdichtheid (aantal inwoners per km2) staan de gegevens van de bevolkingsomvang op 1 januari 2003. Deze zijn ontleend aan de publicatie Belangrijke feiten en cijfers over de Europese Unie. 2004.
 
In kolom 5 met de duurzame bevolkingsdichtheid (aantal inwoners per km2) staan de gegevens die zijn berekend op basis van de cijfers uit de kolom van de duurzame voetafdruk.
 
In kolom 6 met het huidige bevolkingsaantal (in miljoenen) staan de gegevens van de bevolkingsomvang op 1 januari 2003. Die zijn ontleend aan de publicatie Belangrijke feiten en cijfers over de Europese Unie. 2004.
 
bij kolom 7,
In kolom 7 met het duurzame bevolkingsaantal (in miljoenen) staan de gegevens die mede tot stand zijn gekomen op basis van de gegevens uit de duurzame voetafdruk en de duurzame bevolkingsdichtheid.
 
Uitgangspunten van het rapport “Living Planet Report’
Het ‘Living Planet Report’ is een langjarig project dat plaatsvindt onder leiding van WWF (World Wildlife Fund) International. Het is een organisatie met vijf miljoen donateurs en is actief in 90 landen. Het WWF heeft als missie het stoppen van de achteruitgang van het natuurlijke milieu van de planeet en het bouwen aan een duurzame samenleving van mens en natuur. Belangrijke doelen om dit te bereiken zijn het behouden van de ecologische diversiteit van de planeet, het in stand houden van de hernieuwbare natuurlijke hulpbronnen en het beperken van vervuiling en verspilling. De gegevens in het rapport zijn tot stand gekomen in samenwerking met organisaties als de FAO, het IPCC, het International Energy Agency (IEA), de Europese Commissie en het IVEM in Groningen. Matthis Wackernagel heeft meegewerkt aan de berekeningen van de voetafdruk en de tekst van scenario’s en de politieke opties.
 
Hoe wordt de voetafdruk berekend?
De voetafdruk van een land geeft de benodigde oppervlak aan die nodig is om alles te produceren dat wordt gebruikt door dat land aan eten, grondstoffen, energie enzovoort. Het is als het ware dat deel van de wereld, dat wordt opgeëist door de consumptie van dat land. De voetafdruk per land is een optelsom van onderdelen. De onderdelen zijn de volgende: landbouwgrond, weidegrond, bos, visgrond, energie, bebouwd land. De optelsom van deze ‘deelvoetafdrukken’ bepaalt de totale ecologische voetafdruk.

20100305_australian_wisdom.png

20100305_australian_wisdom2.png
In Civis Mundi 2008

Wereldbevolking

earth Overbevolking is een keuze - Stichting de Club van Tien Miljoen