Overpopulation Awareness is de website van Stichting De Club van Tien Miljoen

Slide background

De wereld is te klein voor ons

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Druk hè!?

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Een goed milieu begint met de aanpak van overbevolking

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Ga heen en vermenigvuldig u niet

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Grenzen aan de groei

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Hoe meer zielen, hoe meer file

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Mensen met kinderwens zijn dubbel verantwoordelijk voor de toekomst

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Overbevolking = overconsumptie

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Stop de uitputting en vervuiling van de aarde

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Te weinig welvaart voor teveel mensen

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We houden van mensen maar niet van hun aantal

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We kunnen de mensheid niet op haar beloop laten

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

woensdag, 04 augustus 2010 13:10

Verhuizen of verdrinken

Paul Gerbrands in ‘Gebrek aan schaarste’

 
Deltawerken
De deltawerken zijn het symbool van geldverslindende uitgaven. De ruim 50 miljard euro die nu zou moeten worden betaald voor vergelijkbare voorzieningen als bij de watersnoodramp van 1953, zou niet meer in relatie staan tot de betekenis van het kleine stukje land dat hiermee tijdelijk gered is van de ondergang.
De jaarlijkse overstromingen in Bangladesh zetten gebieden onder water die honderden malen groter zijn dan die delen van de provincie Zeeland die eenmalig ten prooi vielen aan het water. In landen als Bangladesh is geen andere keus dan wachten totdat het water eventueel wijkt. Maar Nederland leeft op grote voet en heeft geen tijd om te wachten. Nederland investeert bovendien traditioneel en met graagte in zeewerende activiteiten. Water is hier niet schaars, geld en mensen zeker ook niet. Daarom kunnen wij hier geld als water naar de zee dragen. Tot nu toe hebben de deltawerken veel internationaal respect opgeleverd. Maar langzamerhand blijkt, dat niet de mens aan het langste eind trekt, maar de natuur. Ook ons geld wordt steeds schaarser in relatie tot het bestrijden van het immer wassende water. Daarom worden deltawerken en inpolderingen van Zuiderzee en binnenmeren in toenemende mate gezien als een zinloze en al te kostbare aangelegenheid die uiteindelijk gedoemd is onder water te verdwijnen. Met het oog op de verwachte stijging van de waterspiegel, die binnen enkele decennia kan oplopen tot vele meters, lijkt preventief verhuizen vanuit westelijk Nederland naar de oostelijke helft zelfs de enige serieuze optie. Het geld voor mogelijke toekomstige plannen om Nederland droog te houden zou bijvoorbeeld heel goed gebruikt kunnen worden voor aanvulling van het groeiende tekort voor de A.O.W. en voor de dekking van de toekomstige verhuiskosten van misschien wel drie miljoen mensen die straks het water moeten ontvluchten. Maar er zijn ook al andere plannen. Een Nijmeegs ingenieursbureau wil op de bodem van de Noordzee voor de Nederlandse kust een enorme stenen drempel bouwen ter bescherming van de hele kustlijn. Aan de stijging van het water zal dat niet veel afdoen.
 
Noodopvang
Tot op dit moment is geld geen probleem. Overbevolking in Nederland is nog een slapende kwestie. Van aantasting van het milieu ligt nog niemand echt wakker. En overstromingen zijn tijdelijk en vallen nog steeds wel mee. Maar de reus kan ieder moment ontwaken. Als een zeer grote overstroming vanuit rivieren of zee het Nederlandse laagland voor langere tijd blank zou zetten, zijn de rapen gaar. Onroerend goed in west Nederland gaat dan sterk in waarde dalen of wordt helemaal waardeloos. De vlucht van de bevolking naar het midden en oosten van het land zal dan ongetwijfeld beginnen. Nu al trekken vele, vooral rijke, westerlingen naar droger en rustiger streken, waar de huizenprijzen nog relatief laag zijn. Afgezien van al het kapitaalverlies bij blijvende overstromingen, inclusief de infrastructuur, zal Nederland wel in staat blijken te zijn drie miljoen inwoners uit de westelijke provincies in de rest van het land op te vangen en onder te brengen. Maar dat gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot. Omdat de bevolkingsdichtheid in het oosten van het land snel zal stijgen tot ongeveer 600 inwoners per km2, zal de druk op de infrastructurele voorzieningen in het rompgebied van Nederland enorm zijn. Vooralsnog beseffen we niet hoe groot het gebrek aan woningen zal zijn. Nu zijn huizen nog niet echt schaars. Straks zeer zeker wel. Er zal veel noodopvang in tenten, zomerhuisjes en openbare gebouwen noodzakelijk zijn. Maar gedwongen inwoning, zoals die na een oorlog met veel bombardementen veelal plaats vindt, zal hier ook noodzakelijk zijn. De sociale onrust, voortkomend uit onder andere werkloosheid en gebrek aan privacy, zal ongetwijfeld velen tot het inzicht brengen dat de grens oversteken naar Duitsland het beste is. Grond is dan in Nederland een nog schaarser goed geworden dan het al was. De rijken zullen waarschijnlijk het eerst vertrekken om hun verdiende geld te investeren in een optrekje in bijvoorbeeld Duitsland, Portugal of Tsjechië.
 
Nieuw Marshallplan
Het aantal gedupeerde Nederlanders dat in die situatie een beroep zal moeten doen op een uitkering of een lening, zal fors zijn. Ongetwijfeld zal het aantal verdrinkingen, zelfmoorden en plunderingen toenemen naarmate de jaren voortschrijden. Het beroep op de onderlinge solidariteit zal enorm zijn. En de Nederlander zal daar heel ver in meegaan. Maar de verwachting is dat ook hier grenzen aan zullen zijn. Doordat we nooit echte schaarste hebben gekend, heeft schaarste ons nooit op tijd wakker geschud. Het Parlement zal zich daarom genoodzaakt zien noodwetten aan te nemen. Die zullen als een soort verdelende rechtvaardigheid de belastingen verhogen voor hen die gespaard zijn gebleven voor het water. Een herverdeling van inkomsten en uitgaven van overheidswege zal niet uitblijven. Dit is een onverwachte kans voor die politieke partijen die de verdelende rechtvaardigheid altijd al hebben willen stellen boven de eigen verantwoordelijkheid van het individu. Zij zullen er de voorkeur aan geven opnieuw als een soort Sint-Nicolaas geschenken uit te delen. Dat dit weer ten koste moet gaan van hen die wat gespaard hebben, zal aan het bestaande gevoel van onrechtvaardigheid niet veel meer veranderen. Er zal ook veel steun uit het buitenland komen. Een nieuw soort Marshallplan kan niet uitblijven. Toch zal ook dat niet zoveel soelaas bieden, omdat een stijging van de zeespiegel ook de uitgestrekte kustgebieden zal treffen van buurlanden als Duitsland en Denemarken en van verre armere landen als Indonesië en India. Die landen zullen allemaal een beroep willen doen op de gemeenschappelijke gulheid. En die wordt ook schaarser in verhouding tot het aantal noodgevallen. De kans dat drie miljoen door het water verdreven Nederlanders, voor zover ze kiesgerechtigd zijn, in overgrote meerderheid hun toevlucht zullen moeten zoeken tot kerken, socialistische partijen en andere welzijnsinstituten, is levensgroot. In de nood leert men bidden.
 
Buitenland
Overstromingen zijn zo oud als de wereld en wonen op laaggelegen kustgebieden is nooit zonder risico geweest. In Bangladesh en op Sumatra weten ze daar sinds de aardbeving en de tsoenami van Kerstmis 2004 alles van. En in juli 2005 sloegen 90 miljoen Chinezen op de vlucht voor het stijgende water. Maar jaarlijks worden véle gebieden getroffen verspreid over de hele aarde. Soms door overmatige regenval, soms door aardbevingen, soms door dom menselijk ingrijpen in de natuur. In het rijke Nederland kan het kostbare geld nog langdurig en zonder enig bezwaar over de balk gegooid worden. Of in het water! Zo kan de natuur nog in bedwang worden gehouden en kunnen vervelende gevolgen ervan nog een tijdje buiten de deur gehouden worden. Maar dat kunnen arme landen niet. Daarom houden wij in het rijke westen af en toe groots georganiseerde geldinzamelingen voor wie zonder die westerse luxe het hoofd boven water moeten houden. Met substantiële bedragen kunnen huizen hersteld of opnieuw opgebouwd worden op die plaatsen waar het water weer weg is, maar naar aller waarschijnlijkheid toch weer terugkomt. Het is natuurlijk moeilijk om aan al die slachtoffers van een tsoenami uit te leggen dat ze niet opnieuw aan de kust moeten gaan wonen, als wij Nederlanders dat zelf juist ook in sterke mate doen. Evenmin is hun uit te leggen dat al onze donaties aan hen geen enkel negatief gevolg hebben voor ons eigen luxe leven. En wij zullen niet begrijpen, dat al onze giften, al ons geld, slechts een schaarse bijdrage zijn voor een echte oplossing van al hun onmetelijke problemen. Want de Aziatische landen zijn over het algemeen zo overbevolkt, dat de bevolking door de bevolkingsdichtheid in de binnenlanden juist genoodzaakt is zich aan het water te vestigen. In de hoop daar met hun schaarse geld ook economisch het hoofd boven water te houden.
 
Het putje van Europa
Nederlanders kunnen stevige betonnen flats bouwen achter hoge kademuren en hebben altijd nog prima ogende dijken en duinen. Het risico van een verrassing lijkt hier kleiner, maar Nederland, niet voor niets de Lage Landen genoemd, is het putje van Europa. Het is onze Hollandse arrogantie die maakt, dat we zeer waarschijnlijk met open ogen in onze eigen ‘waterval’ lopen. Een mooi voorbeeld hiervan is de dijkdoorbraak in Wilnis. Die ramp was totaal onverwacht. Gelukkig betrof het hier een zeer kleinschalig probleem. Rampen zijn hier schaars. Maar desondanks moest er heel lang worden nagedacht over de vraag of en hoe hoog de schadeloosstelling mocht zijn. Die Nederlandse schadeloosstelling voor de woonwijk in Wilnis was gemiddeld per persoon per huis uiteindelijk enorm hoog vergeleken bij de relatief en absoluut zeer lage bedragen die gemiddeld per persoon per huis worden uitgekeerd na de tsoenami in Indonesië. Voor de miljoenen die voor de Aziatische ramp van Tweede Kerstdag 2004 werden opgehaald, zou in Nederland hooguit één heel dorp herbouwd kunnen worden. Bij een echt grote ramp, die bijvoorbeeld 100 keer ernstiger is dan die in Wilnis, is geen enkel noodfonds voldoende en zullen verzekeringsmaatschappijen waarschijnlijk gemakkelijk het loodje leggen. Dan is een afdoende financiële ondersteuning per definitie onmogelijk. Dan wordt ons geld ook schaars en ontoereikend.
 
Kortzichtigheid
Ook in tijden van hongersnood verstrekken wij, Nederlanders, veel hulp aan mensen die elders op de wereld in acuut gevaar zijn. Met voedselpakketten wordt valse hoop gewekt op een betere toekomst. Want collectieve internationale voedselhulp kan geen echte blijvende oplossingen bieden. Voedselhulp houdt hetzelfde grote gevaar in voor de toekomst als hulp bij overstromingen. Na de hulpverlening worden er opnieuw kinderen geboren, alsof er nooit een hongersnood is geweest. Al die kinderen lopen op hun beurt binnen enkele jaren een hele grote kans ook van de honger te sterven. Er is in feite steeds sprake van onbedoelde wreedheid van de kant van de gulle gever. Deze is het gevolg van kortzichtigheid, onnadenkendheid en het sussen van ons eigen geweten. Op de korte termijn lijken de problemen opgelost. En als iedereen na enkele jaren de ramp vergeten is, slaat het noodlot plotseling weer toe. Ieder westers land behoudt op deze manier zijn imago van edelmoedigheid en gulheid tegenover de arme landen. Maar die laatste schieten daar structureel weinig mee op. Het vermoeden is reëel dat de aanwezige technieken en wetenschappen in die arme landen zelfs ontoereikend zijn om, op korte en lange termijn, garant te staan voor onderhoud van de geboden oplossingen. Bovendien neutraliseert de bevolkingsgroei veel van iedere geringe economische vooruitgang ter plaatse. Dit lijkt ook steeds meer van toepassing op Nederland.
 
Huis verkopen
Het is de vraag of het ethisch te verantwoorden is door te gaan met deze vorm van hulpverlening. Van enig duurzaam effect is in ieder geval geen sprake. In feite laten we telkens een kans liggen aan te geven, dat zij en wij met onze hulpacties op de verkeerde manier bezig zijn. Al doende ontloopt het Westen zijn verantwoordelijkheden van een directe aanpak van de structurele problemen in arme, dichtbevolkte gebieden. Maar daar zou dan ook een totaal ander soort actie voor gevoerd moeten worden. Intussen gaan wij hier ook door met onze eigen strijd tegen het water en tegen een dreigende verlaging van onze welvaart in de toekomst. Alleen dankzij onze enorme financiële en economische vangnetten zijn wij hier in staat met oogkleppen op verder te leven. Precies als de naar de bergen gevluchte slachtoffers van een tsoenami die noodgedwongen opnieuw de kustgebieden opzoeken. Dat wij als ontwikkelde westerlingen, ondanks al onze kennis en wetenschap over dreigende rampen die de natuur voor ons in petto heeft, toch doorgaan met ons zorgeloze luxe leventje, is even onbegrijpelijk als waar. Wie nu zijn huis verkoopt om redenen van een dreigende inundatie en het westen van Nederland ontvlucht, getuigt er in ieder geval van te beschikken over enige slimheid en egoïsme.
 

Wereldbevolking

earth Verhuizen of verdrinken - Stichting de Club van Tien Miljoen