fbpx

Overpopulation Awareness is de website van Stichting De Club van Tien Miljoen

Slide background

De wereld is te klein voor ons

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Druk hè!?

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Een goed milieu begint met de aanpak van overbevolking

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Ga heen en vermenigvuldig u niet

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Grenzen aan de groei

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Hoe meer zielen, hoe meer file

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Mensen met kinderwens zijn dubbel verantwoordelijk voor de toekomst

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Overbevolking = overconsumptie

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Stop de uitputting en vervuiling van de aarde

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Te weinig welvaart voor teveel mensen

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We houden van mensen maar niet van hun aantal

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We kunnen de mensheid niet op haar beloop laten

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Jos Riechelmann

Geert-Jan van der Spek

donderdag, 12 mei 2016 08:35

Nieuwsbrief mei 2016

 ISSN: 1566-8606

 

Jaargang 22, nummer 2, 2016

17 miljoen mensen
De komst van de 17 miljoenste inwoner heeft de Club van Tien Miljoen behoorlijk wat publiciteit opgeleverd. In artikelen in De Tele-graaf en Trouw kon de Club zich uitgebreid manifesteren. Ook op Een Vandaag en RTL nieuws kwam onze voorzitter aan het woord.
Het is goed dat de gevestigde media serieus aandacht aan overbevolking besteden. Nu de politiek nog! Het is al weer zevenendertig jaar geleden dat koningin Juliana in de troonrede mocht zeggen: ‘Nederland is vol, ten dele overvol.’ In die tijd eeuw zijn er drie miljoen inwoners bijgekomen, vorig jaar nog een stad ter grootte van Leeuwarden.
Hoeveel huizen moeten we de komende tijd nog reserveren voor alle nieuwkomers? Hoeveel mensen moet we hier gaan onder-houden? Hoeveel vaker krijgen we te maken met botsende culturen? Regering doe iets, anders zal de wal het schip keren. Zoals we hebben gezien zullen de burgers steeds vaker voor zichzelf opkomen als ze zich door de politiek in de steek gelaten voelen. Een leefbaar Nederland vraagt om bevolkings-krimp en niet om bevolkingsgroei, om emigratie en niet om immigratie.

Wat doet de wereld om geen kinderen te krijgen?
Op dit moment gelukkig veel meer dan in het verleden. In 1970 deed 36% van de vrouwen tussen de 15 en 49 jaar met een partner aan een vorm van anticonceptie. Nu is dat aantal opgelopen tot 64%, dus twee op de drie vrouwen werkt alleen of samen met de partner aan gezinsplanning.
De manier waarop en de mate waarin verschilt per werelddeel. Wat betreft het laatste steekt Afrika duidelijk af. In 1970 deed slechts 8% van de vrouwen aan de een of andere vorm van geboortebeperking. In 2015 zitten ze met 33,4% nog steeds onder het gemiddelde wereldniveau van 1970.
Voorkomen van zwangerschappen kan op verschillende manieren. Europa blinkt uit door pil- en condoomgebruik en het spiraaltje. In Noord-Amerika wordt veelvuldig gesteriliseerd, zowel bij vrouwen (20,6%) als mannen (11,9%). Wat dat betreft is er een duidelijk verschil met Europa, waar deze percentages slechts 3,7% en 3,3% bedragen. Europeanen gaan relatief vaak voor het zingen de kerk uit: in 7,8% van de gevallen. Behalve in Noord-Amerika (4,3%) wordt deze methode op andere continenten weinig in praktijk gebracht.

‘Je krijgt er borsten van’
Niet meer dan een paar procent van de mannelijke wereldbevolking heeft in zijn reproductieve periode de zaadleiders laten doorknippen, terwijl daarentegen bijna 20% van de vrouwen de eileiders heeft laten afbinden. Het voorkomen van nieuwe zwangerschappen lijkt daarmee hoofdzakelijk een aangelegenheid van de vrouw te zijn. Een vijfde tot de helft van alle Afrikaanse mannen en vrouwen is niet op de hoogte van vasectomie als middel voor gezinsplanning. De weinige mannen op het Afrikaanse continent die de ingreep hebben ondergaan, houden dit geheim. Vruchtbaarheid wordt gezien als een eigenschap van de gemeenschap waarover je niet zo maar als individu mag beschikken. Verder is er angst voor castratie, pijn bij seks, zwaarlijvigheid en borstontwikkeling. Ook is men bevreesd voor libidoverlies. Lokale artsen wijzen nauwelijks op vasectomie als moge-lijkheid van geboortecontrole. Een goede strategie om de acceptatie van vasectomie te bevorderen is het voorlichten en inschakelen van mannen met plaatselijk aanzien en gezag die bereid zijn om de ingreep te promoten.

India passeert China
Sterilisatie van de vrouw wordt in India vier miljoen keer per jaar uitgevoerd. Het is de normale vorm van anticonceptie. Maar nu is daar ook de prikpil, een middel dat vrouwen een betere controle over hun zwanger-schappen biedt. De bevolking van India zal die van China binnenkort in omvang voorbij-streven. Tussen nu en 2050 komen er 400 miljoen inwoners bij. Dat is meer dan de huidige bevolking van de Verenigde Staten. Merkwaardig genoeg hebben vrouwen-organisaties in India zich altijd tegen de prikpil verzet, terwijl dit middel vrouwen juist meer zelfbeschikking geeft en minder definitief is dan sterilisatie. Ze denken dat het vooral gaat om de belangen van de Westerse farma-ceutische industrie.
De Indiase regering is voorzichtig als het om anticonceptie gaat. In 2014 overleden 13 vrouwen in een ‘sterilisatiekamp’ van de overheid. Onder Indira Ghandi werden jonge mannen en mannen zonder kinderen min of meer tot vasectomie gedwongen. Die ingreep vond ruim zes miljoen keer plaats, wat tot de nodige protesten aanleiding gaf.
Indiase Vrouwen krijgen een vergoeding van 1.400 roepi’s ($20) voor een ingreep. Ze worden daartoe overgehaald door oudere vrouwen uit het eigen dorp. Deze ontvangen een premie van 1.000 roepi’s voor het aanbrengen van een vrouw met een of twee kinderen. Voor een vrouw met meer kinderen krijgen ze slechts 240 roepi’s.

Waar blijven de bambini?
Met een heel ander probleem dan India kampt Italië. Het land had het afgelopen jaar het laagste geboortecijfer sinds het ontstaan van de staat in 1861. ‘Lege wiegjes zijn ons voornaamste economisch probleem,’ aldus de minister van Volksgezondheid. Een kwart van de 60 miljoen Italianen is gepensioneerd, jaarlijks gaan er meer mensen dood dan worden geboren; het geboortecijfer staat op 1,35.
Italiaanse vrouwen zijn gemiddeld 31 jaar en zeven maanden als ze hun eerste kind krijgen. Door een premie van € 80 per kind per maand gedurende drie jaar probeert de regering het geboortecijfer op te krikken, overigens alleen bij ouders met een jaarinkomen onder € 25.000.
Bijna de helft van de bevolking tussen de 18 en 34 jaar woont nog thuis. De jeugd-werkloosheid ligt op 40%. Weinig jongeren kunnen zich zelfstandige woonruimte, laat staan een gezin veroorloven. Heel verstandig dat ze dan terughoudend zijn met het verwekken van ‘bambini’, die wellicht een nog slechtere toekomst tegemoet gaan. Italianen gebruiken door hun consumptie een landoppervlak dat 4,3 keer zo groot is als Italië zelf. De gemiddelde Italiaan heeft een ecologische voetafdruk van 4,6 wereldhectare, terwijl er voor hem of haar op het Apennijns schiereiland maar 1,1 hectare beschikbaar is.

Vrouwencongres in Kopenhagen

De organisatie Women Deliver zet zich in voor de rechten van vrouwen wereldwijd: het recht om zelf te bepalen of, wanneer en hoe vaak ze zwanger worden. De organisatie maakt zich sterk voor optimale toegankelijkheid van anticonceptiva en recht op onderwijs. Door langer naar school te gaan worden vrouwen zelfstandiger. Op het congres worden ruim 5.000 deelnemers verwacht.
Vrouwenemancipatie, ‘baas in eigen buik’ zijn, is een cruciale factor bij geboorte-beperking en gezinsplanning. Het vereist echter wel dat de macht van echtgenoten, vaders en ook die van religieuze leiders wordt gebroken.

Onbemande anticonceptie-vliegtuigjes hebben de toekomst
Wat begon als een actie van de Nederlandse organisatie Women on Waves vindt zijn toepassing in Afrika. Women on Waves zet zich in voor veilige abortussen in landen waar zwangerschappen niet vrijelijk mogen worden afgebroken. Bekend is hun ‘abortusboot’, waar vrouwen zich buiten de territoriale wateren van zo’n land kunnen laten behandelen.
Als protest tegen de strenge abortuswetgeving in Polen heeft Women on Waves een drone met pillen vanuit Duitsland een grensrivier laten overvliegen. Hoewel de politie op de loer lag, slaagde de piloot erin om op de af-gesproken plek te landen en de pillen af te leveren. Een nieuw idee was geboren!
Met financiële ondersteuning van het Bevolkingsfonds van de Verenigde Naties en de Nederlandse regering worden nu in Ghana drones ingezet om voorbehoedsmiddelen af te leveren in moeilijk bereikbare gebieden. In Afrika onder de Sahara maakt slechts één op de vijf vrouwen gebruik van anticonceptiva. Bijna een kwart miljard vrouwen in ont-wikkelingslanden zou een zwangerschap willen voorkomen of uitstellen, maar heeft geen toegang tot anticonceptiva. Dit leidt tot talloze ongewenste kinderen en tot voortijdig schoolverlaten en werkloosheid van de moeders. Jaarlijks sterven ongeveer 47.000 vrouwen als gevolg van ondeskundige abortusingrepen.
Waar men vroeger twee dagen onderweg was om een buitengebied te bereiken, doet een drone dat in een halfuurtje. Zo’n vlucht kost slechts $ 15.

Citaat
‘In tegenstelling tot de pest in de Middel-eeuwen of ziektes van nu die we niet onder controle hebben, is de huidige plaag van overbevolking wél te bestrijden met middelen die we hebben ontdekt en waarover we beschikken. Het ontbreekt ons niet aan de kennis voor een oplossing van dit probleem, maar aan een wereldwijd inzicht in de ernst ervan, en aan voorlichting van al die miljarden mensen die er het slachtoffer van zijn.’

(Martin Luther King)

woensdag, 23 maart 2016 13:40

Hoeveel miljoen mensen kan Nederland aan?

Vorig jaar groeide de bevolking van Nederland met een stad zo groot als Leeuwarden. Dit voorjaar wordt de 17 miljoenste inwoner verwacht. De toestroom van migranten houdt aan. Het kabinet gaat na een eerste schatting van 98 duizend asielzoekers uit van 58 duizend in 2016. Volgens het nieuwe akkoord met Turkije mag voor elke vluchteling die Turkije terugneemt er een naar Europa.

dinsdag, 12 januari 2016 21:46

Nieuwsbrief januari 2016

 ISSN: 1566-8606

 

Jaargang 22, nummer 1, 2016

Vergrijzing en immigratie
Er zijn wellicht mensen die bij de door het CBS gemeten groei van de Nederlandse bevolking opgelucht adem hebben gehaald. 110 duizend zielen erbij, een stad zo groot als Leeuwarden. En het einde is nog lang niet in zicht. De stroom immigranten houdt aan. ‘Goedkope arbeidskrachten,’ gniffelt de voorzitter van werkgeversorganisatie VNO-NCW. ‘Extra consumenten,’ denkt de plaatselijke midden-stand. ‘Nieuwe woningen,’ kraait bouwend Nederland. Maar het grootste heil wordt verwacht voor de vergrijzing: nieuwe jonge mensen zijn immers nodig om de groeiende groep ouderen te onderhouden?

Een hardnekkige mythe
Al in de vorige eeuw heeft de Club van Tien Miljoen deze mythe ontzenuwd. Net als nu stond toen een groot aantal mensen buiten het arbeidsproces; hen inschakelen zou in de behoefte aan nieuwe arbeidskrachten kunnen voorzien. Verder zou door ‘technologische ontwikkelingen’ de productiviteit per werknemer toenemen. Tenslotte zou vergrijzing niet alleen maar leiden tot een stijging van de uitgaven van het Rijk (AOW, zorgkosten), maar ook tot een vermindering (kinderbijslag, onderwijs). Van de totale middengroep van 20-64 jaar hadden in 1997 slechts 40 van de 62 mensen een betaalde baan. Dat is een arbeidsdeelname van slechts 65%. Daar komt bij dat de Nederlanders kampioen deeltijdwerken zijn. Kortom, er is genoeg arbeidspotentieel voorhanden om opengevallen plaatsen in te vullen.

Automatisering en robotisering
Intussen zijn we een aantal jaren verder en hebben we allemaal kennis kunnen maken met die ‘technologische ontwikkelingen’. Automa-tisering en robotisering hebben een groot aantal arbeidsplaatsen overbodig gemaakt, niet alleen bij banken en winkelketens. Hans Wansink maakte vorig jaar de balans op, na zes internationale economen te hebben geïnterviewd: zes op de zeven mensen zullen in de toekomst moeten sappelen. Voor hen zijn er geen vaste contracten of redelijk betaalde banen meer beschikbaar. Dus het aantal werkzoekenden zal het aantal beschikbare arbeidsplaatsen ruimschoots overtreffen; daarvoor hebben we geen nieuwe mensen nodig.

Constante verhouding werkenden/niet-werkenden
De laatste ontkrachting van het probleem vergrijzing valt te lezen in het gerenommeerde tijdschrift PNAS (Vol. 111 No. 46). De onderzoekers Bradshaw en Brook berekenden de verhouding tussen het aantal ‘afhankelijken’ in de mondiale samenleving – dat wil zeggen mensen jonger dan 15 en ouder dan 65 – en de groep daartussenin (die voor de ‘afhankelijken’ moeten zorgen). Zij gingen uit van verschillende scenario’s: één waarbij de wereldbevolking vanaf heden tot het eind van de eeuw zich ontwikkelt zoals dat nu gaat, met zo’n 10 miljard mensen als uitkomst, en één scenario waarin de groei daalt naar gemiddeld één kind per vrouw in 2100 en waarbij de gemiddelde levensverwachting stijgt.
Opmerkelijk was dat in beide scenario’s de verhouding tussen de ‘afhankelijken’ en de rest van de bevolking nauwelijks veranderde. Simpel gezegd: de verhouding tussen het aantal ‘productieven’ en het aantal ‘afhankelijken’ (kinderen en ouderen samen) ligt in die periode altijd tussen de 2 en 1,5 werkenden per kind of oudere.

Voetafdruk Nederlanders vier keer te groot
Hoe je het ook wendt of keert, vergrijzing is niet een probleem dat je met de instroom van jonge arbeidskrachten moet oplossen. Immigratie veroorzaakt daarentegen wel een ander probleem, namelijk overbevolking. De ecologische voetafdruk van Nederland is ten tijde van de crisis weliswaar gekrompen, maar nog steeds vier keer groter dan ons grondgebied aankan.
De gemiddelde inwoner van de Europese Unie eist 4,1 wereldhectare voor zich op, maar heeft slechts de beschikking over 2,3 hectare.
Grote boosdoener is de overschrijding van de absorptiecapaciteit voor CO2. Zolang we de uitstoot per hoofd van de bevolking niet tot nul hebben gereduceerd, moet we ervoor zorgen dat de bevolking krimpt door een laag geboortecijfer, maar vooral door een immigratiestop.

Vergrijzing in Japan
Het succes van een steeds betere gezondheidszorg vertaalt zich in een gestaag groeiende groep bejaarden in tal van landen.
Japan is koploper met 30% inwoners van boven de zestig. In 2050 zal dat voor meer landen gelden, waaronder Chili, China, Iran en Thailand.
Het aantal mensen met dementie zal daardoor sterk toenemen. Van de 128 miljoen Japanners hebben 4,6 miljoen te maken met deze aandoening; dit aantal zal in 2025 zijn gegroeid tot 7 miljoen.
Leven met dementie
Tijdens een conferentie gewijd aan vergrijzing zei de decaan van de medische faculteit van de universiteit van Keio: ‘Superoud worden is ons levenslot. Het is het gevolg van de menselijke evolutie.’ Hij voegde eraan toe dat de gemiddelde levensverwachting voor Japanse vrouwen rond 2060 meer dan negentig jaar zal bedragen.
‘Veel mensen beschouwen dementie als een geestesziekte,’ aldus een hoogleraar socio-logie van dezelfde universiteit. ‘Dat etiket zorgt ervoor dat veel mensen de diagnose dementie maar moeilijk kunnen accepteren.’
Wie we niet of nauwelijks horen over dementie zijn de patiënten zelf. Een Japanse journaliste heeft samen met collega’s meer dan twintig mensen met dementie geïnterviewd. ‘Dementie raakt iedereen, niet alleen de ouderen,’ zei ze. ‘Het is niet louter een medisch vraagstuk. We denken teveel in stereotypen. We dachten dat dementen niet konden communiceren, maar dat klopt niet. Ook in een gevorderd stadium betekent dementie niet dat ze niets meer weten of voelen. Ze zijn echter allemaal onzeker over hun herinneringen.’
Volgens een spreker van de Wereldgezond-heidsorganisatie moeten we dementerenden in de samenleving incorporeren en ons niet al te druk maken over de kosten voor medische zorg en verpleging. ‘Ze vormen geen kostenpost, maar leveren de maatschappij juist iets op door hun vermogen om te consumeren en deel te nemen aan het arbeidsproces. Ze hebben het imago dat ze een last vormen, maar dat is niet zo.’ (The Lancet Vol. 386 No. 10003)

Een andere vorm van overbevolking
Als we het over overbevolking hebben denken we aan mensen. Er is echter nog een andere categorie die voor overbevolking zorgt, namelijk vee. Het aantal mensen neemt per jaar met ca. 1,2% toe, terwijl de veestapel jaarlijks met ongeveer 2,4% groeit. In 2050 zal de wereld ongeveer 120 miljoen ton meer mensen moeten dragen en voeden dan nu, tegenover 400 miljoen ton extra stuks vee.  Driekwart van alle landbouwgrond op de wereld wordt gebruikt voor de veehouderij. Een derde van alle graangewassen gaat nu al op aan veevoer. Omstreeks 2050 zal de helft daarvan in runder-, varkens- en kippenmagen verdwijnen. Voor sojaplantages zijn vele hectares regenwoud gekapt.
Minder vleesconsumptie
Als de mens soja in plaats van vlees zou eten, dan zou er 94% minder natuurgebied nodig zijn geweest om te voorzien in dezelfde hoeveelheid proteïne. Als we daarentegen onze proteïne halen uit kippenvlees, is drie keer zoveel land nodig als bij directe sojaconsumptie. Bij varkensvlees negen keer zoveel en bij rundvlees zelfs 32 keer zo veel.
Daar komt bij dat 14% van alle broeikasgassen afkomstig is uit de veehouderij. Dat is meer dan alle auto’s, vrachtwagens, bussen, treinen, schepen en vliegtuigen samen produceren.
Waarom laat de overheid ons wel onze gloeilampen vervangen en moet iedere huizenbezitter bij verkoop met een energie-label de isolatiewaarde van zijn pand aantonen, maar bemoeit zij zich niet met vleesconsumptie? Benzine wordt fors belast, maar vlees en zuivel niet. We consumeren jaarlijks gemiddeld meer dan ons eigen gewicht aan vlees.
De vraag naar vlees zal alleen maar toenemen naarmate het aantal mensen groeit en de behoefte aan eiwitrijk voedsel in opkomende landen stijgt. Opmerkelijk is dat geen enkel land het tijdens de klimaattop in Parijs over vleesconsumptie heeft gehad. Er is grote winst te behalen bij het promoten van plantaardige voeding. Het is gezonder, veel rendabeler en vooral veel minder vervuilend. (The Guardian, 19 november 2015)

Ethiopië, een lichtend voorbeeld
In Ethiopië  is een kentering ingetreden. Kreeg een Ethiopische vrouw in de jaren negentig gemiddeld zeven kinderen, nu zijn het er 4,6. Nog een veel te hoog aantal, gegeven de natuurlijke draagkracht van het land, maar wel een aanmerkelijke afname. Hoe is dit te verklaren?
Op de eerste plaats is de economie de afgelopen jaren flink gegroeid. Dit heeft voor veel mensen geleid tot een verbeterde levensstandaard. Meisjes volgen langer onderwijs en gezinsplanning wordt steeds populairder.
Vooral de beschikbaarheid van anticonceptiva heeft voor een daling van het geboortecijfer gezorgd. Dat neemt niet weg dat een kwart van de Ethiopische vrouwen het zonder moet stellen.

woensdag, 09 december 2015 16:33

Bevolkingsreductie in de 21ste eeuw

Het staat buiten kijf dat de exponentiële groei van wereldbevolking vanaf de helft van de vorige eeuw heeft geleid tot overexploitatie van de aarde. Daaraan ligt uiteraard het consumptiegedrag van rijke landen ten grondslag.

zondag, 29 november 2015 16:39

Ongewenste zwangerschappen en CO2-uitstoot

In Parijs proberen landen afspraken te maken over een reductie van de uitstoot  van CO2. De manier waarop ze hun gestelde doelen proberen te halen, behoort tot de eigen soevereiniteit.

donderdag, 29 oktober 2015 15:27

Nieuwsbrief oktober 2015

 ISSN: 1566-8606

 

Jaargang 21, nummer 3, 2015

Immigranten in Europa
Bij alle commotie rond de immigratie in Europa verwacht u ook een standpunt van de Club van Tien Miljoen. Immigratie zorgt immers voor een toename van de Europese bevolking, en de Club van Tien Miljoen wil deze juist reduceren.
Onze argumenten om de bevolking van Europa te verminderen door een rem op immigratie zijn echter van een heel andere aard dan de argumenten die men doorgaans hoort: ondermijning van de sociale zekerheid, langere wachttijden voor een woning, ver-dringing op de arbeidsmarkt, spanningen door afwijkende opvattingen, vergroting van het risico op aanslagen enz.
Onze argumenten betreffen een duurzame toekomst voor Europa, voor uzelf en uw (klein)kinderen.
In Europa overschrijdt de bevolkingsomvang de draagkracht of biocapaciteit van het beschikbare grondgebied. Bij een over-schrijding kan een land zijn bevolking géén duurzaam bestaan bieden. Er is te weinig grond om de bevolking te voeden en/of de CO2-uitstoot te absorberen. In de Europese Unie wordt die draagkracht ongeveer met een factor 2 overschreden: op iedere twee bewoners van de Unie is er één te veel.
Een tekort aan draagkracht geldt niet alleen voor Europa, maar ook voor Noord-Afrika en het Midden-Oosten: te veel mensen voor een te dor en droog land. Onvoldoende middelen van bestaan. Velen van hen zoeken hun heil in Europa. In Europa is vooralsnog genoeg voedsel voor iedereen. De overschrijding van de draagkracht komt daar vooral doordat Europeanen veel meer CO2 uitstoten dan het gebied kan absorberen.
Die CO2-uitstoot vervuilt de atmosfeer en is hoogstwaarschijnlijk debet aan de klimaat-verandering – die in Syrië en andere landen droogte en misoogsten tot gevolg heeft gehad. Wat we echter absoluut niet moeten doen, is nog meer mensen in Europa laten leven zoals wij. Sowieso moet onze CO2-uitstoot van rond de 8 ton per jaar per Europeaan fors omlaag. We kunnen onze ogen echter niet sluiten voor het multiplicatoreffect van het aantal mensen dat hier woont. Nogmaals: op iedere twee Europeanen is er nu al één te veel.
Nog steeds te veel Chinezen
Als het een arm land beter gaat en meer mensen aan de armoede kunnen ontsnappen, worden gezinnen kleiner. Dit klinkt paradoxaal, want er komt steeds meer geld binnen om kinderen te kunnen onderhouden. De ver-klaring is dat bij een stijgende welvaart een goede opleiding de kans op maatschappelijk succes vergroot. Ouders in opkomende landen weten dat, maar realiseren zich ook dat een goede opleiding zoveel geld kost dat ze die alleen maar voor een of twee kinderen kunnen betalen. Daarom zijn Chinezen huiverig voor een tweede kind nu het mag. Ondanks ongewenste neveneffecten heeft de een-kindpolitiek China voor de ergste demo-grafische ramp behoed. Volgens de laatste rapportage van het Global Footprint Network groeit de ecologische voetafdruk van China in rap tempo. Op elke vijf Chinezen zijn er drie te veel. Deze verhouding wordt des te on-gunstiger naarmate de welvaart en de con-sumptie toenemen. Uiteraard zijn problemen als watertekort en vervuiling niet uitsluitend te wijten aan een teveel aan Chinezen, maar smog ontstaat wél als miljoenen mensen in megasteden willen autorijden en onder de rook leven van fabrieken die voor hun levens-onderhoud moeten zorgen.
De eenkindpolitiek in China is intussen versoepeld. Dat neemt niet weg dat er nog steeds een vergunning nodig is voor het krijgen van een kind. In Westerse ogen is dit iets onvoorstelbaars. Toch heeft deze draconische maatregel het land 400 miljoen extra inwoners bespaard en de bevolking waarschijnlijk behoed voor extreme armoede en hongersnood.
Wanneer mag een staat ingrijpen in het reproductierecht van zijn burgers? De Chinese regering was van mening dat er te weinig water en vruchtbare grond beschikbaar waren om de explosief gegroeide bevolking te onderhouden. In 1959 en 1962 werd het land getroffen door ernstige hongersnood. Onder zulke omstandigheden is het legitiem om het inwonertal aan te passen aan de draagkracht van het land. De vraag of dit via de een-kindpolitiek had moeten gebeuren, is na-kaarten. Het reproductierecht van alle Han-Chinezen werd ingeperkt omwille van het welzijn van toekomstige generaties.
Mag een staat ingrijpen in het reproductierecht van ouders omwille van het welzijn van toekomstige individuen? Mogen vrouwen die lijden aan verslavingsziekten in combinatie met andere psychische stoornissen wel zwanger worden? Dwangopname om schade aan de vrucht te voorkomen is wettelijk toegestaan, gedwongen anticonceptie niet. Om het syn-droom van Down vroegtijdig vast te stellen, is er een simpele bloedtest. Ouders kunnen die test weigeren. Ze kunnen ook besluiten om bij een positieve uitslag het kind geboren te laten worden, bijvoorbeeld omdat ze vinden dat mensen met het syndroom van Down een volwaardige menselijke variant vormen.
Maar hoe denken kinderen erover, als die inzicht in hun situatie krijgen? Ze hebben in feite nooit om het leven gevraagd, maar wat, als dit leven hen ook nog eens opzadelt met vermijdbare schade of een vermijdbare beperking als gevolg van de opstelling van de ouders? Wat vindt de samenleving van zulke gevallen?
Een staat is verantwoordelijk voor het welzijn van zijn toekomstige burgers en zal onder omstandigheden het reproductierecht moeten kunnen beperken als de collectieve of de individuele leefbaarheid van het bestaan wordt bedreigd. Dit is het uitgangspunt, ook al kan er volop discussie zijn over de manier waarop en over de grenzen die moeten worden gesteld. Van belang is echter het recht van toekomstige individuen op optimale levenskansen en bestaansmogelijkheden.

Opmerkelijk
De Club van Tien Miljoen ontving een brief die een bijzonder licht werpt op het probleem overbevolking. Een medewerkster van een voortplantingslaboratorium is van mening dat de Nederlanders vanzelf minder vruchtbaar zullen worden door een verontreinigd leefmilieu. ‘Tegenwoordig is het normaal dat 50% van de onderzochte zaadcellen niet beweegt,’ schrijft zij. ‘Vroeger was de kwaliteit veel beter.’ Ook signaleert zij een toename van het aantal vrouwen met cysten in de eierstok door hormonale (milieu)invloeden. Daarnaast is er een toename van teelbaltumoren.
Zij meldde het bezoek van een arts uit China die in dat land ook een voortplantings-laboratorium wil opzetten. Ook daar is een afname van de vruchtbaarheid geconstateerd. Pikant detail: de arts en zijn vrouw waren beide enig kind als gevolg van de eenkindpolitiek, maar mogen nu samen twee kinderen krijgen.
Zou overbevolking zichzelf kunnen reguleren door een verminderde vruchtbaarheid als gevolg van een verslechtering van het leefmilieu - die juist door overbevolking en overconsumptie veroorzaakt wordt? Zou daarom de bevolkingsgroei in Afrika zo hoog zijn? Daar is nauwelijks milieuvervuiling als gevolg van industriële ontwikkeling. De invloed van CO2, fijnstof, pesticiden en hormonaal behandeld vee is er te verwaarlozen. Dat geldt vermoedelijk ook voor Arabische landen waar het geboortecijfer eveneens hoog is. Zonder nader onderzoek kunnen we hierover echter niet speculeren.

Citaten
Tijdens de industriële revolutie ontstond een nieuwe maatschappelijk klasse: het stads-proletariaat. Een flink deel van de politieke en sociale geschiedenis van de laatste twee-honderd jaar gaat over de problematiek en aanpak van deze groep. Nu zijn we getuige van het ontstaan van een nieuwe omvangrijke klasse, namelijk die van de nutteloze mensen. Naarmate de automatisering voortschrijdt, nemen computers steeds meer taken van ons over en zullen steeds meer mensen overbodig worden. Het grote politieke en economische vraagstuk van de 21ste eeuw zal dan ook luiden: ‘waarvoor hebben we mensen nodig?’ of op zijn minst: ‘waarvoor hebben we zoveel mensen nodig?’
(Professor Yuval Noah Harari in een TED-lezing)

Zegt gij: maar de industrie heeft meer mensen nodig? Is het dan niet duidelijk, dat het juist de aanwas der bevolking is, die om uitbreiding van de fabrieken vraagt?
(Pamflet uit 1958)

De prijs die wij straks moeten betalen als onze uitgebuite en getergde aarde terugslaat, zou overigens wel eens niet opgebracht kunnen worden. Dan staat de homo sapiens in dezelfde galerij als de dontosaurus, de mammoet en de dodo!
(Jan C.H.M. Hillegers, Overleven als men-selijke soort)

We reden langs nieuwe buitenwijken, industrieterreinen en linten van beton en glas, nergens lag nog een stukje vrije horizon. ‘Het is wel erg vol geworden,’ zei ze teleurgesteld.
De Randstad was bijna klaar, nog een paar kilometer geluidswal eromheen en er kon een deksel op.
(Adriaan van Dis, Ik kom terug, Libris Literatuur Prijs 2015}

donderdag, 29 oktober 2015 15:17

Nieuwsbrief juni 2015

 ISSN: 1566-8606

 

Jaargang 21, nummer 2, 2015

Kopje-onder door bevolkingsgroei
Over een kwart eeuw zal de energie-voorziening in de wereld afkomstig zijn uit vier bronnen die elk ongeveer een gelijk aandeel leveren: olie, gas, kolen en groene energie. In China zullen meer gas en kolen worden gebruikt dan nu, en in India stijgt het kolen-verbruik. De CO2-uitstoot neemt met 20% toe en de opwarming van de aarde zal wereldwijd hittegolven, misoogsten en wateroverlast tot gevolg hebben. Het is de vraag hoe veilig wij ons kunnen voelen, als deltabewoners achter de duinenrij.
Hoofdzaak voor de stijgende CO2-uitstoot is de groei van de wereldbevolking van zeven miljard naar negen miljard zielen en de toe-nemende welvaart in veel landen. Naarmate er meer mensen komen die net als wij willen leven, neemt de kans toe dat Holland kopje onder gaat, ook al zetten we het land vol met windturbines en leggen we zonnepanelen op al onze daken.

Wat hebben Ierland, Syrië en Jemen met elkaar gemeen?
Een land of regio is overbevolkt als de inwoners er niet duurzaam kunnen leven. Als zij meer nodig hebben dan het grondoppervlak kan bieden, ontstaan tekorten. Als dan ook nog de schaarse middelen van bestaan ongelijk verdeeld zijn, ontstaan conflicten.
In het midden van de negentiende eeuw had Ierland 8 miljoen inwoners, 3 miljoen meer dan nu. Twee derde van de bevolking was afhankelijk van landbouw. Die bevolking zou voldoende grond hebben gehad om van te leven, als de grootgrondbezitters niet een groot gedeelte daarvan hadden opgeëist voor met name de veeteelt. Op het overgebleven land verbouwden de Ieren aardappels. Dit was het enige gewas dat bij een gering grond-oppervlak genoeg voedingsstoffen oplevert.
Toen het land door aardappelziekte getroffen werd, mislukte de ene oogst na de andere en ontstond er een gebrek aan pootaardappelen. Tenminste een half miljoen Ieren kwam om door ziektes als gevolg van ondervoeding. Anderen zochten hun heil in het buitenland. In tien jaar tijd liep de bevolking terug van 8 naar 6,5 miljoen. De zogenaamde ‘Grote Hongers-nood’ maakte eens te meer duidelijk dat Ierland werd beschouwd als wingewest, uitgebuit door Britse landeigenaren. Tot in de vorige eeuw hebben de Ieren hun rechten moeten bevechten.
Op dit moment zijn we getuige van de gevolgen van de burgeroorlog in Syrië. Tienduizenden vluchtelingen zoeken hun heil in Nederland en zetten onze sociale voor-zieningen en volkshuisvesting onder druk. De bevolking van Syrië is tussen 1950 en 2011 meer dan vervijfvoudigd: van 4 miljoen naar 23 miljoen. In veel streken in het Midden-Oosten is het de afgelopen driekwart eeuw steeds minder gaan regenen en is de temperatuur van het landoppervlak gestegen. Door droogte mislukte de ene oogst na de andere en leverde het land niet meer genoeg op voor de talrijke boeren. Tussen 2007 en 2010 werd Syrië getroffen door de ergste droogte ooit. Werkloos geworden boeren trokken massaal naar de steden, waar de bevolkingsdruk al gigantisch was door de vele vluchtelingen uit Irak. Armoede, werkloosheid, corruptie en misdaad zorgden voor een explosief mengsel, dat in de lente van 2011 tot uitbarsting kwam. Assads heersende Ba’ath-partij zorgde vooral goed voor zichzelf en verzuimde passende maatregelen te treffen. Wat begon als verzet tegen de regering, is uitgegroeid tot een algehele burgeroorlog die al honderd-duizenden slachtoffers heeft geëist en mil-joenen Syriërs uit het land heeft verdreven.
Nog zo’n eigentijdse brandhaard. Jemen heeft een snel groeiende bevolking. Het gemiddeld aantal kinderen per vrouw ligt daar op zes. Het aantal inwoners zal naar verwachting stijgen naar 60 miljoen. Momenteel heeft het land 25 miljoen inwoners, maar kan het slechts aan 15 miljoen mensen een duurzaam bestaan bieden. 40% leeft onder de armoedegrens van 1,25 dollar besteedbaar inkomen per dag. Wat de media ‘Houthi-rebellen’ noemen, zijn in feite arme boeren die in opstand zijn gekomen door onvoldoende middelen van bestaan en de grote ongelijkheid in het land. Als de olievoorraad van Jemen over vijf jaar uitgeput raakt, stort de economie in en dreigt een humanitaire ramp. In negentiende-eeuws Ierland en het Syrië en Jemen van nu heeft alle ellende één hoofdoorzaak: teveel mensen voor te weinig grond.

Overbevolking zet voedselveiligheid onder druk
De voedingsindustrie raakt oververhit. De snel groeiende wereldbevolking zweept de pro-ductie op. De efficiency moet op alle fronten omhoog, in megastallen en kippenflats waar antibiotica de dieren oppeppen, en in fabrieken waar het voedsel wordt verwerkt en met e-nummers houdbaar gemaakt.
In die productieketens gaan vaak dingen fout. In Oss werd besmet paardenvlees als rund-vlees verkocht en moet de verantwoordelijke fabrikant tweeëneenhalf jaar brommen. In China werd aan babymelk het giftige melamine toegevoegd om te verhullen dat de melk was verdund. Tienduizenden baby’s belandden in het ziekenhuis, enkele overleden of liepen een blijvende nierbeschadiging op. Als Chinese moeders dan alleen nog maar Nederlandse importmelk aan hun kroost willen voeren, wordt er gesjoemeld met de houdbaarheidsdatum en zitten er wormen in het blik.
Driekwart van de voedselbedrijven krijgt volgens de Wereldgezondheidsorganisatie WHO ieder jaar te maken met terugroepacties. De ketens in de voedselverwerkende industrie worden steeds complexer en daardoor is het steeds moelijker te bepalen wie wat levert en wie verantwoordelijk is voor bepaalde toe-voegingen. De georganiseerde misdaad verdient aan voedselfraude bedragen die de inkomsten uit de drugscriminaliteit evenaren. Afgelopen maand februari onderschepten de politiediensten Interpol en Europol 2.500 ton illegaal of schadelijk voedsel, van wodka met antivries tot in chemicaliën gemarineerde zeevruchten.
Door de snel stijgende wereldbevolking zal in 2050 70 procent meer voedsel nodig zijn dan nu. En nu al vallen er wereldwijd jaarlijks 2,2 miljoen doden door fout voedsel.

Emigratie
Na de Twee Wereldoorlog promootte de Nederlandse regering in sterke mate de emigratie. Men was bang dat Nederland te vol zou worden. De tien miljoenste inwoner van Nederland kwam in zicht, en dat vond men een angstwekkend hoog aantal. Emigranten met weinig geld kregen de overtocht betaald, plus enkele honderden guldens ‘landingsgeld’. De enige voorwaarde was dat je van tevoren een verblijfplaats regelde. Toen hadden we een wijze regering.

Immigrantenprobleem
In de veelheid van wollige uitspraken en boterzachte discussies over het illegalen-vraagstuk en migrantenprobleem de afgelopen tijd was een artikel van Thierry Baudet in Le Figaro/de Volkskrant een ware verademing. Citaat: ‘Wij kunnen die mensen niet opnemen. Onze steden exploderen door de immigratie-problematiek, onze samenlevingen barsten uiteen door een teveel aan diversiteit. We zullen ze dus moeten tegenhouden. [...] Dat tegenhouden kan op vier manieren: (1) door een vlootblokkade die zo veel mogelijk scheepjes nog voor de kust van Afrika stopt; (2) door het terugsturen van degenen die alsnog Europees land weten te bereiken; (3) door het betalen van regionale buurlanden om deze vluchtelingen op te nemen in het geval ze niet terug kunnen naar hun land van oorsprong; en (4) door het interneren van degenen die echt helemaal nergens naartoe kunnen zolang de situatie in hun land van oorsprong voortduurt.’

De spijker op zijn kop
De heer Visser slaat de spijker op zijn kop in een ingezonden brief. Het valt hem op dat er geen aandacht wordt besteed aan de kernoorzaak van de massale migratiestromen, te weten de niet aflatende bevolkingsexplosie. Visser constateert dat gedurende zijn leven de wereldbevolking meer dan is verdrievoudigd, van ca. 2,3 miljard mensen tot ca. 7,3 miljard. Vijf miljard mensen erbij in 67 jaar!
Het merendeel van de bevolkingsexplosie komt op dit moment voor rekening van Afrika en het Midden-Oosten, precies de gebieden waar de migranten vandaan komen. Opvallend vindt hij ook dat de verantwoordelijke regeringen, politici en internationale organi-saties het niet of nauwelijks hebben over de gigantische bevolkingsdruk en de consequen-ties daarvan. Elk jaar komen er rond de 90 tot 100 miljoen mensen bij. Hij herinnert ons aan het rapport Grenzen aan de Groei van de Club van Rome uit 1972. Meer dan veertig jaar is praktisch niets ondernomen om de bevolkings-bom in de genoemde streken te ontmantelen.

Citaat
‘Zonder massale emigratie richting de ruimte zullen ongecontroleerde geboortecijfers met zekerheid leiden tot een enorme toename van sterftecijfers. Het is moeilijk te geloven dat deze simpele waarheid niet begrepen wordt door leiders die hun volgers verbieden effectieve anticonceptiemiddelen te gebruiken. ze spreken zich uit voor natuurlijke methoden van bevolkingsbeperking, en een natuurlijke methode is precies wat ze zullen krijgen. Die heet verhongeren.’
(Richard Dawkins)

donderdag, 29 oktober 2015 14:30

Nieuwsbrief januari 2015

 ISSN: 1566-8606

 

Jaargang 21, nummer 1, 2015

Gedrukte Nieuwsbrief blijft bestaan
Een aantal van onze begunstigers heeft per antwoordkaart te kennen gegeven een gedrukte versie van de Nieuwsbrief te willen blijven ontvangen. We zetten deze inmiddels 20-jarige gewoonte vooralsnog gewoon voort.

Wat is uw maximale houdbaarheidsdatum?
Alle organisaties die zich bezighouden met overbevolking bemoeien zich met het menselijk reproductierecht. Zij vinden dat het aantal kinderen dat wij met zijn allen in de wereld zetten moet worden beperkt.
Bevolkingsdruk wordt echter ook veroorzaakt door de tijd die individuele mensen op de wereld rondlopen, en deze tijd is in welvaarts-landen sterk toegenomen.
Uitputting van de aarde wordt veroorzaakt door een Westerse manier van leven, gekoppeld aan een groot aantal consumenten. Over-bevolking in arme landen leidt weliswaar tot allerlei plaatselijke ellende, maar de mensen in die landen hebben een minimale ecologische voetafdruk. Zij buiten de wereld niet uit.
Hoever reikt het recht van rijke landen op de natuurlijke hulpbronnen van de aarde, gege-ven deze onbillijke verdeling van welvaart? Hoe lang mogen individuen in welvaartslanden beslag leggen op die natuurlijke hulpbronnen, die ze zich al eeuwenlang in zeer oneven-redige mate hebben toegeëigend?
Een samenleving die allereerst levens-verlenging nastreeft en daarna pas kwaliteit van leven mag bovenstaande vragen best plaatsen tegen de achtergrond van een duurzame wereld en een eerlijker verdeling van welvaart.

Definitieve oplossing van het probleem overbevolking?
Halverwege deze eeuw hebben we volgens de FAO, de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties, 60% meer voedsel nodig dan nu om de groeiende wereld-bevolking te voeden. De aarde kan slechts drie miljard mensen duurzaam van voedsel voorzien. We hebben echter te maken met zeven miljard mensen, en dit aantal groeit snel. Opkomende landen als China, India en Brazilië stellen hogere eisen aan voedsel-kwaliteit. De vraag naar eiwitrijk voedsel, naar vlees en zuivel, neemt daar sterk toe.
Zeven miljard mensen kunnen we voeden dank zij niet-duurzame en zeer milieu-belastende ingrepen als gebruik van kunst-mest. Met genetische modificatie kunnen we de voedselopbrengst nog wat verhogen. Maar de opbrengst per hectare groeit minder snel dan de wereldbevolking. Rond 2030 zullen de prijzen voor voedsel op wereldmarkt daarom stijgen met 70 tot 90 procent, volgens een recente raming van Oxfam Novib.
Voor u of uw nakomelingen betekent dat wellicht enig geklaag over het ontbreken van bepaalde producten op de schappen van de supermarkt en gelamenteer over de dagelijkse boodschappen die steeds maar duurder worden. Voor heel veel andere wereldburgers betekent dat hongersnood.
Denkt u dat we het probleem overbevolking op die manier moeten oplossen?

Overbevolking in de landelijke pers
Bij hoge uitzondering kwam het taboewoord ‘overbevolking’ afgelopen oktober op de pagina’s van de Volkskrant terecht. De journalist Martin Sommer gaf een voorzet, waarop anderen van binnen en buiten de krant met columns en ingezonden brieven af doken. Sommer schreef over overbevolking in Afrika. De bevolkingsdruk daar is de oorzaak van chronische armoede. Maar volgens een van de reagerende columnisten, Asha ten Broeke, veegt Sommer de Afrikaanse landen teveel op één hoop en valt het allemaal wel mee met de overbevolking en de emigratiedrift. Feit is echter dat in tal van regio’s van het Afrikaanse continent een bevolkingsexplosie gaande is die gepaard gaat met een ernstig gebrek aan elementaire middelen van bestaan en talrijke etnische conflicten. Dit gevaar dreigt op termijn ook in de Arabische landen, die voor een belangrijk deel moeten teren op de eindige oliewinning. Ten Broeke, roept het spookbeeld op van gedwongen sterilisaties in oude legertrucks. Dit is inderdaad in India gebeurd. Daarbij ging het echter niet om sterilisatie-dwang, maar om selectieve abortus, een praktijk in culturen waar het krijgen van zonen een zegen is en het krijgen van dochters een vloek. Ten Broeke legt daarmee wellicht onbedoeld de vinger op de zere plek: in samenlevingen waar vrouwen als minder-waardige wezens worden beschouwd, geen zelfstandig bestaan kunnen opbouwen en onderworpen blijven aan de seksuele wil van de man, zal de bevolking explosief blijven groeien.

Uitverkoop in de Derde Wereld
De economie in rijke landen is voor een belangrijk deel gebaseerd op goedkope grondstoffen uit de Derde Wereld. De grondstoffen en ook de arbeid zijn daar zo goedkoop, omdat die landen hun natuurlijke hulpbronnen moeten verkwanselen voor voedsel. Westerse en Oosterse multinationals hebben er geen belang bij om dit te veranderen en spelen graag onder één hoedje met de lokale elites.
Een van onze begunstigers, Arie Kamphorst, tekent daarbij aan dat het noodgedwongen verkwanselen van natuurlijke hulpbronnen niet het gevolg is van voedseltekort, maar dat rijke landen de oorzaak zijn van armoede en voedselgebrek in de Derde Wereld, omdat de rijke landen alleen maar de laagste prijs willen betalen voor grondstoffen en arbeid. We geven Arie Kamphorst groot gelijk. Door vrijhandel en winstmaximalisatie houden rijke landen de armoede in de Derde Wereld in stand.
Zolang de wereldeconomie echter niet verandert, blijft de enige ontsnapping uit de armoedeval in Afrika vermindering van de bevolkingsdruk en daarmee van de afhanke-lijkheid van de voedselwereldmarkt.

De achterkant van de klimaatverandering
In een eenmalige bijzondere uitzending van De achterkant van het gelijk vergelijkt Marcel van Dam de klimaatverandering met een meteoriet die op de aarde afstormt en over twee jaar zal inslaan. Iedereen raakt in paniek en het menselijk vernuft maakt overuren om de botsing te voorkomen dan wel de uitwerkingen daarvan te verkleinen. Klimaatverandering door CO2-uitstoot is daarentegen geen ‘clear and present danger’, maar een sluipmoorde-naar die de leefbaarheid van de aarde ernstig in gevaar brengt – tenzij de mensheid erin slaagt tijdig tegenmaatregelen te treffen.
Sedert de toepassing van de stoommachine in fabrieken en schepen pompt het geïndustria-liseerde Westen CO2 de lucht in. CO2 hoopt zich op: wat we uitstoten, blijft een paar eeuwen in de atmosfeer en voor een deel misschien wel langer dan een millennium. In de tweede helft van de vorige eeuw kwamen we erachter dat dit niet zo door kon gaan. Niettemin is de uitstoot ten opzichte van 1990 met 45% gestegen Ontwikkelde landen, die slechts 20% van de wereldbevolking bevatten, zijn verantwoordelijk voor 70% van de uitstoot en hebben daardoor als het ware een ‘klimaatschuld’ tegenover de rest van de wereld opgebouwd.
Onze huidige economie is gebaseerd op de exploitatie van eindige delfstoffen als gas, olie en metalen. Zoals het er nu naar uitziet, gaat dat nog wel een tijdje door. Landen in ontwikkeling willen meer welvaart door industriële groei en gebruiken daarvoor fossiele energie. Door de ‘klimaatschuld’ van het Westen menen zij nog een tegoedbon voor CO2-uitstoot te hebben. De half miljard meest welvarende mensen op aarde zijn verantwoor-delijk voor de helft van alle CO2-uitstoot.
De journaliste en activiste Naomi Klein stelt in haar laatste boek dat geboortebeperking daarom geen oplossing kan zijn. Het gaat immers niet om ‘het voortplantingsgedrag van de armen, maar om het consumptiegedrag van de rijken.’ Gelijk heeft ze. Het consumptie-gedrag van mensen met geld is ronduit verwerpelijk tegen de achtergrond van klimaatverandering – waarvan de allerarmsten de meeste hinder ondervinden - , de uitputting van de aarde en de door de rijken geheel en al verbruikte absorptiecapaciteit voor broeikas-gassen.
Geboortebeperking in arme landen is nodig om daar ter plekke de honger en armoede te bestrijden. Een drastische bevolkingspolitiek in rijke landen is echter dringend noodzakelijk om het aantal superconsumenten - en daarmee hun CO2-uitstoot te reduceren.

Hoe nu verder?
Twee dingen staan ons te doen: ten eerste het  verkleinen van onze ecologische voetafdruk door consumptiebeperking. Nederlanders eisen voor hun levensstijl een gebied op dat vijf keer zo groot is als Nederland.
De Europese Unie heeft voor haar con-sumptiegedrag een twee keer groter aard-oppervlak nodig.
We leven daardoor binnen ons continent op een veel  te grote voet. Dit gaat ten koste van andere mensen en dieren.
Ten tweede moeten er in Nederland veel minder mensen komen. Hooguit drie miljoen mensen kunnen hier duurzaam leven, misschien één of twee miljoen meer, als we ons consumptiegedrag drastisch veranderen. De bevolkingsomvang moet daarom een flink stuk omlaag, door minder geboortes en een rem op immigratie. Daarbij gaat het niet om vreemdelingenhaat of harteloosheid, maar alleen om een zeer sterk overbevolkt land dat zijn overbevolking wil terugbrengen.

De desastreuze gevolgen van overbevolking raken iedereen op aarde, zowel in arme als rijke landen. Wat die gevolgen voor een dichtbevolkt land als Nederland zijn en wat er volgens de Club van Tien Miljoen moet gebeuren, kunt in vijf korte filmfragmenten zien en horen:

Pagina 5 van 20

Wereldbevolking