Overpopulation Awareness is de website van Stichting De Club van Tien Miljoen

Slide background

De wereld is te klein voor ons

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Druk hè!?

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Een goed milieu begint met de aanpak van overbevolking

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Ga heen en vermenigvuldig u niet

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Grenzen aan de groei

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Hoe meer zielen, hoe meer file

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Mensen met kinderwens zijn dubbel verantwoordelijk voor de toekomst

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Overbevolking = overconsumptie

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Stop de uitputting en vervuiling van de aarde

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Te weinig welvaart voor teveel mensen

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We houden van mensen maar niet van hun aantal

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We kunnen de mensheid niet op haar beloop laten

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Online nieuwsbrieven

woensdag, 03 mei 2017 13:03

Nieuwsbrief mei 2017

ISSN: 1566-8606

Jaargang 23, nummer 2, 2017

Terug naar 1950?

In 1820, aan het begin van de industriële revolutie, waren er ruim één miljard wereld-burgers. Met hun toenmalige consumptie-niveau zou er op aarde plaats geweest zijn voor 12 miljard mensen. In 1950 bestond de wereldbevolking uit ruim 2,5 miljard zielen en hadden er met hun gemiddelde manier van leven nog wel 5 miljard bij gekund. Inmiddels is dat gebeurd en zijn we met 7,5 miljard.
Als we met zijn allen net zo zouden leven als in 1950, dan was de aarde groot genoeg om in onze behoeften te voorzien. De levensstijl van 2,5 miljard mensen in 1950, zowel in rijke als arme landen, zou zonder bezwaar door de huidige wereldbevolking van 7,5 miljard mensen kunnen worden overgenomen.



Stelt u zich eens voor dat we in Nederland terug zouden gaan naar de manier van leven in 1950. Bijna niemand had toen een eigen auto. Men verplaatste zich per fiets, bus of tram, maar dan alleen in de naaste omgeving. Vliegvakanties bestonden niet; alleen wel-gestelden konden zich een (trein)reisje ver-oorloven. Er waren geen supermarkten met een keur aan producten. De melkboer en de bakker kwamen met een handkar aan de deur. In dorpen at men uit de eigen moestuin. Verreweg de meeste huizen hadden maar één tappunt voor koud water in de keuken. Wasmachines en koelkasten waren een zeldzaamheid. Via de radiodistributie kon je een paar zenders ontvangen. Telefoneren deed je in een cel of in noodgevallen bij de buren. In de winter werd één vertrek verwarmd door een kolenkachel. Woensdag was gehaktdag, maar in weinig gezinnen kwam naast de aardappelen en groente dagelijks vlees op tafel.
In onze huidige samenleving hebben we te maken met hoogopgeleide jonge volwassenen die er een milieubewuste levensstijl op na houden. Ze gaan voor natuurlijke producten, slow food, zijn flexitariër en soms zelfs veganist. De zogenaamde hipsters behoren tot deze groep. Mannen met goedverzorgde baarden, vaak een knot en tatoeages, vrouwen die in de klerenkast van hun oma zijn gedoken. Kunnen zij ons de weg terug wijzen naar de sobere leefstijl van de jaren vijftig?
In een ingezonden brief rekent een zekere M. Blom uit Amsterdam met deze illusie af:
“De knot gebruikt een linnen tasje, maar lurkt coffee to go uit een wegwerpbeker. Hij eet quinoa en kokos en smikkelt zo de Zuid-Amerikaanse jungleruif leeg. […] Hij recyclet papier, maar doet 24 landen aan op een wereldreis. Hij grut groente van urban farmers, maar doucht elke dag, terwijl hij zijn Mac, iPhone en iPad oplaadt.”
Consuminderen, vergroenen, verduurzamen en circulaire economie, allemaal beslist doen. Maar het idee dat de moderne mens, zelfs in zijn meest milieubewuste vorm, terug zou kunnen naar 1950, is een illusie.
Begin jaren zeventig werd op aarde het omslagpunt bereikt. Er waren toen 3,7 miljard mensen, er kon niemand meer bij. De maximale draagkracht van de planeet was bereikt. Op dit moment hebben we met onze manier van leven 1,6 aardbol nodig, maar dat extra halfrond is er niet. Landbouwtechneuten moeten alle zeilen bijzetten om de voedsel-productie te verhogen. Maatregelen om de CO2-uitstoot terug te dringen komen niet veel verder dan tijdens talrijke klimaattoppen vroom uitgesproken bezweringsformules. De presi-dent van de Verenigde Staten gelooft niet dat opwarming van de aarde het gevolg is van mensenwerk.
Waar het land zijn bewoners geen bestaan meer kan bieden heerst honger, ontstaan gewapende conflicten en migrantenstromen, zoals in het Midden-Oosten en Afrika onder de Sahara. Rijke landen zuiveren hun tekort aan natuurlijke hulpbronnen aan ten koste van andere landen.
Echt overleven kunnen we slechts met heel veel minder mensen.
 [De schattingen van consumptieniveau en draagkracht van de aarde zijn gebaseerd op correlatieberekeningen tussen ecologische voetafdruk en Bruto Nationaal Product door G. Tóth en C. Szigetti, ‘The historical ecological footprint: from over-popupation to over-consumption’, Ecological Indicators 60, 2016.]

We doen steeds iets langer een beroep op onze planeet

De menselijke levensverwachting stijgt. Dit betekent ook dat de bevolkingsdruk toeneemt. Het maakt wat uit of een mens gemiddeld 70 jaar consumeert en het milieu belast, of 90 jaar, ook al is de ecologische voetafdruk van gepensioneerden een stuk kleiner dan die van werkenden.
Maar hoeveel ouder worden we? Er zijn geleerden die beweren dat we gemakkelijk 140 kunnen worden, maar dat is puur theoretisch en speculatief. In een artikel in het gerenom-meerde medische tijdschrift The Lancet is voor 35 ontwikkelde landen nagegaan wat de gemiddelde levensverwachting van de in-woners is in 2030, dus op redelijk korte termijn.
We worden waarschijnlijk allemaal ouder tussen nu en 2030, maar er zijn verschillen. In de Verenigde Staten, Japan, Zweden, Griekenland, Macedonië en Servië wordt de minste leeftijdswinst voorspeld. De hoogste stijging van de gemiddelde leeftijd wordt verwacht in Zuid-Korea. Zuid-Koreanen hebben in de regel een lagere BMI (Body Mass Index) en bloeddruk dan mensen in Westerse landen, en de vrouwen roken er minder. Die zullen hoogstwaarschijnlijk gemiddeld 86,7 jaar oud worden. De kans is groot dat ze in 2030 zelfs de 90 halen.
Een gemiddelde levensverwachting boven de 100 ligt echter nog ver in het verschiet.

[V. Kontis e.a., ‘Future life expectancy in 35 industrialised countries: projections with a Bayesian model ensemble’, The Lancet 389/10076, 2017.]

‘Ik weet niet hoe CO2 eruit ziet, maar ik weet wel hoeveel aardes we hebben’

Variaties in het vruchtbaarheidscijfer (ge-middeld aantal kinderen per vrouw) hebben grote gevolgen voor de wereldbevolking. De Verenigde Naties gaan uit van gemiddeld 2,25 kinderen per vrouw tussen 2045 en 2050 en 2,0 tussen 2095 en 2100.
Bij een verschil van gemiddeld 0,5 kind méér  in de rest van de eeuw komen we uit op een wereldbevolking van 10,8 miljard in 2050 en 16,6 miljard in 2100. Daalt het vrucht-baarheidscijfer echter met 0,5 kind, dan zijn we halverwege de eeuw met 8,7 miljard en op het eind van de eeuw met 7,3 miljard, dus zo’n beetje het huidige aantal.
Gemiddeld 0,5 kind per vrouw minder leidt jaarlijks wereldwijd tot een afname van de CO2-uitstoot van 5,1 miljard ton. Ter verge-lijking: in 2013 was de totale uitstoot van de mensheid 9,9 miljard ton. Geboortebeperking is dus een zeer effectief middel om de hoeveelheid broeikasgas te beperken.
Op dit moment gaat de politiek uit van bevolkingsgroei als een vast gegeven waaraan niets valt te doen. Bij de maatregelen om de CO2-uitstoot te beperken, valt nooit het woord ‘bevolkingspolitiek’. Begrijpelijk, want daarbij denkt men aan dwangmaatregelen zoals éénkindpolitiek of verplichte anticonceptie. Zoiets voorstellen betekent in het Westen politieke zelfmoord.
Er zijn echter andere methoden om gezins-planning te bevorderen, die over het algemeen volledig zijn geaccepteerd en breed worden toegepast, zoals seksuele voorlichting op school. Verder beïnvloedt de overheid het reproductiegedrag van haar onderdanen al jaren, onder meer door het toekennen van kinderbijslag. Het argument dat de staat zich niet met de voortplanting mag bemoeien, snijdt daarom geen hout, zolang deze regeling wordt gecontinueerd.
De overheid bedrijft al decennia lang bevolkingspolitiek. Ze zou deze kunnen af-schaffen door het staken van toeslagen voor het krijgen van kinderen, want het zijn vooral de kinderen in rijke landen die door hun latere consumptiegedrag bijdragen aan de CO2-uitstoot.
Bij hen valt klimaatwinst te behalen. Ze zullen ons er later dankbaar voor zijn dat ze niet met zo velen zijn. Ze weten misschien niet hoe CO2 eruit ziet, maar komen straks wel een aarde te kort!

Hoeveel immigranten heb je nodig om vergrijzing tegen te gaan?

Deze vraag stelde zich het CBS twintig jaar geleden. Vergrijzing werd gedefinieerd als het percentage 65-plussers van de bevolking. Het CBS berekende toen dat bij een jaarlijks positief migratiesaldo (het verschil tussen het aantal immigranten en emigranten) van 50.000 mensen het percentage 65-plussers in 2010 14,6% zou bedragen, op een totale bevolking van 16,8 miljoen zielen.
Ze zaten er niet veel naast: het percentage 65-plussers bedroeg in 2010 15% en de bevolking telde dat jaar 16,6 miljoen mensen.
Voor 2040 voorspelde het CBS bij hetzelfde positieve migratiesaldo van 50.000 personen een vergrijzingspercentage van 22,8% op een totale bevolking van 18 miljoen.
Stel nu dat we in 2040 het percentage 65-plussers op het niveau van 2010 hadden willen handhaven. Hoe hoog had het migratiesaldo dan al die jaren moeten zijn? U zult het niet geloven, maar om in 2040 op het vergrijzingspercentage van 2010 uit te komen, had het jaarlijkse positieve migratiesaldo 400.000 personen moeten bedragen en zou de bevolking van Nederland in 2040 uit 37,7 miljoen mensen bestaan, ruim het dubbele van nu!
We hoeven hier weinig aan toe te voegen. Vergrijzing los je niet op door immigratie.

[J. de Beer, ‘Immigratie kan vergrijzing niet tegenhouden’, Maandstatistiek van de bevolking 1996 editie november]

Wereldbevolking

earth Nieuwsbrief mei 2017 - Stichting de Club van Tien Miljoen