Overpopulation Awareness is de website van Stichting De Club van Tien Miljoen

Slide background

De wereld is te klein voor ons

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Druk hè!?

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Een goed milieu begint met de aanpak van overbevolking

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Ga heen en vermenigvuldig u niet

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Grenzen aan de groei

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Hoe meer zielen, hoe meer file

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Mensen met kinderwens zijn dubbel verantwoordelijk voor de toekomst

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Overbevolking = overconsumptie

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Stop de uitputting en vervuiling van de aarde

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Te weinig welvaart voor teveel mensen

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We houden van mensen maar niet van hun aantal

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We kunnen de mensheid niet op haar beloop laten

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Online nieuwsbrieven

donderdag, 01 januari 2004 16:01

Nieuwsbrief januari 2004

Jaargang 10, nummer 1, januari 2004

KABINET BALKENENDE DISCRIMINEERT
Zolang emigratie uit een arm land alleen maar het te veel aan arme mensen wegsluist zonder de oorzaak, het toenemende aantal geboorten, als hoofdoorzaak aan te pakken, heeft immigratie naar een ander land geen enkele zin. Op deze manier verplaatst immigratie de problemen en draagt op geen enkele wijze bij aan de oplossing van armoede en honger. Ook de overbevolking in de wereld wordt zo niet minder.

Maar waarom gebeurde dat dan toch? Officieel is Nederland nooit overbevolkt geweest, hoogstens was het hier een beetje druk. Daardoor was er formeel geen speld tussen te krijgen, toen de Nederlandse overheid decennia lang een nagenoeg onbeperkte immigratie voorstond. Volgens toenmalig D’66 minister Van Boxtel, van Grote Stedenbeleid, moest Nederland zelfs een ruimhartig immigratieland zijn. Dat is het ook geweest. Maar juist de grote steden kregen onder Van Boxtel te maken met onoverkomelijke problemen. Het Rotterdamse gemeentebestuur is tot nu toe het enige, dat ruiterlijk erkent er niet meer uit te komen zonder de deur op slot te doen voor nog meer zorgenkinderen. Maar het kabinet blijft een correcte (struisvogel-)politiek voeren: kiezen voor de beperkte verzorgingsstaat én voor beperkte immigratie.

Het was helemaal niet doordacht Nederland uit te roepen tot immigratieland. Kritische geluiden werden incorrect genoemd en genegeerd. Er mocht zelfs niet over gepraat worden. Ook dat was niet correct. Er werd amper vooruit gekeken naar de gevolgen op de korte termijn. Er lag zelfs geen scenario klaar om mogelijke en onmogelijke, onverwachte problemen het hoofd te kunnen bieden. Een weloverwogen parlementaire discussie is achteraf gevoerd, veel te laat. De massale immigratie, een soort volksverhuizing, heeft Nederland domweg willens en wetens laten gebeuren. Nu de nood aan de man is in Rotterdam, breekt er paniek uit in Den Haag.

Maar de landelijke overheid heeft zelf altijd verre van correct gehandeld. Na de aanvankelijke ontkenning van de sociale fraude werd er vervolgens met belastinggeld gesmeten om het falende immigratiebeleid te maskeren. Onderzoek heeft uitgewezen (zie onze brochure ‘Immigratiekosten 2000’), dat er decennia lang gemiddeld ongeveer 10 miljard euro per jaar is gestopt in opvang en integratie van immigranten. Hiervan werd per jaar ongeveer 30% besteed aan bestrijding van de criminaliteit in dat circuit. Ondanks al die kosten en moeite is de integratie mislukt. Als al dat geld was geïnvesteerd in de landen, waar de immigranten vandaan kwamen, dan was er nog iets nuttigs mee gedaan. Maar wie zijn er met al die miljarden eigenlijk iets opgeschoten?

In de toeleveringslanden werden de opengevallen plaatsen van hen die naar Nederland vertrokken, onmiddellijk ingenomen dankzij het geboortenoverschot van de volgende generatie. Voor de achterblijvers veranderde er niets. Zij bleven even talrijk en leefden in dezelfde erbarmelijke situatie. En de immigranten in Nederland werden ook talrijk, maar ook niet bepaald veel gelukkiger. Ook hier werd het voller, terwijl veel Nederlanders zelf allang hadden begrepen, dat veel kinderen en veel mensen toch niet echt leuk was in dit kleine land.

Uit electorale en opportunistische overwegingen heeft dit kabinet enerzijds de ooit zo verfoeide immigratiebeperkingen van Fortuyn overgenomen. En aan de andere kant roept het luid en duidelijk, dat er juist meer kinderen geboren moeten worden om de gevolgen van de vergrijzing op te vangen. Hoe is het dan mogelijk, dat in Nederland iedere vrouw kinderbijslag krijgt, al heeft ze 18 kinderen, terwijl voor immigranten ineens nauwelijks meer plaats is? Er is geen enkele onderbouwing voor zulk beleid: dat heet willekeur. In de veel minder dicht bevolkte landen als Duitsland, Frankrijk en Italië, wordt de kinderbijslag verhoogd. In Italië wordt een forse premie overwogen om het geboortencijfer omhoog te krijgen. Ondertussen worden ook in al deze landen kosten noch moeite worden gespaard om het aantal immigranten te verminderen. De Europese moraal is ook dubbel.

Zonder kader, zonder bevolkingsbeleid, zonder planning voor de komende twintig jaar en zonder de erkenning dat Nederland vol is, worden de immigranten massaal teruggestuurd. Op deze manier kom je als overheid alleen die mensen tegemoet die bezwaar hebben tegen immigranten, maar niet naar zichzelf willen kijken. Het kabinet is op zijn minst onduidelijk bezig is. In feite is dit een vorm van discriminatie. En dan te bedenken dat D’66 uiteindelijk aan dit kabinet deelnam, omdat het bang was voor de gevolgen van deelname aan het kabinet door de LPF. Toch het adres van het meldpunt voor discriminatie maar eens opzoeken.

Tekst voor de nieuwsbrief kunt u sturen aan de redactie Die in handen is van Paul Gerbrands

ÉÉN OP DE ZES
Van iedere zes mensen in de wereld leeft er één in een sloppenwijk. Dat wil zeggen dat één miljard mensen in sloppenwijken leven. Volgens de Verenigde Naties zal binnen 25 jaar dat aantal van één miljard verdubbeld zijn tot twee miljard mensen. Onder een sloppenwijk verstaat de Verenigde Naties ‘een arm en overbevolkt gebied zonder basisvoorzieningen zoals stromend water en elektriciteit en waar de huizen in zeer slechte staat verkeren’.

STRAKS LOTING VOOR VLIEGVAKANTIES
Het bureau ‘Toerisme Recreatie Nederland’ (TRN) kwam onlangs met voorstellen tot een serieuze promotiecampagne. Doel daarvan zou zijn te bevorderen, dat bejaarden en kinderloze stellen voortaan thuis de zomermaanden afwachten, totdat zij buiten het hoogseizoen, als het mooie weer voorbij is, op vakantie mogen gaan. Het oogt erg sympathiek de massaliteit en de topdrukte in het hoogseizoen aan te pakken. Maar het is de zoveelste bureaucratische en zinloze stap op een al eerder ingeslagen, doodlopende weg. Door dit soort maatregelen wordt de keuzevrijheid van de mens steeds verder beperkt, terwijl de hoofdoorzaak van de meeste problemen, teveel mensen en te dicht op elkaar in Nederland onbesproken blijft.

Overal in de samenleving is hetzelfde keurslijf terug te vinden. De vakantiespreiding voor scholen, de filebestrijding, carpooling, snelheidsbeperking, parkeermeters, uitbreiding van openbaar vervoer en autowegen, hoogbouw en nog veel meer bestrijding van symptomen. Al deze maatregelen zorgen op hun beurt weer voor nog meer bureaucratie. Zo zal er in de toekomst niet te ontkomen zijn aan de invoering van een stelsel zoals dat in Venezuela bestaat: oneven autonummers op maandag en donderdag verboden op de snelweg. Loting bij een massale aanvraag naar vliegvakanties. Verplichte hoogbouw in het oosten van het land om daar de natuur nog te kunnen sparen. Verbreding van alle autosnelwegen tot driebaanswegen. Stimulering van het vliegverkeer door zakenlui voor de middellange afstand buiten de zomervakantie. En een modaal inkomen om nog in Rotterdam te kunnen gaan wonen. Rustig wonen boven de rijkswegen en bouwen in zee. En als het aan de TRN ligt, ontvangt straks iedere vakantieganger een formulier en krijgt hij vervolgens een pasje met daarop zijn kroostrijke of kroostarme situatie. Dan kan hij vanaf 1 juli tot 1 september misschien een zomerhuisje huren.

Juist in een tijd dat woningcorporaties hun regels overboord willen gooien om ieder mens zijn keuzevrijheid te garanderen, lijkt Nederland toch weer niet te ontkomen aan een verdere bureaucratisering. Het ware beter de problematiek van de overbevolking aan te pakken en bijvoorbeeld iedere Nederlander zonder kinderen of met maar één kind een fiscaal voordeel te verlenen. Dat is pas een maatregel die niet de symptomen aanpakt maar de problemen op de lange termijn. Straks is de keuze of nog meer woonwijken of verplicht bij elkaar inwonen. Leve de persoonlijke vrijheid.  

In jan 2004 ontvangt u een folder met artikelen over de problematiek van de overbevolking

DE GROTE JONGENS
De grote politieke partijen hebben zich weten te verheffen tot almachtige staatsinstituten. Mede dankzij de partijsubsidie die zij zich door de overheid laten uitbetalen. Er gaan stemmen op kleine politieke partijen te weren uit de Kamer via een kiesdrempel. Daarnaast is er het voorstel van Van Aartsen (VVD) om het aantal Kamerleden te verlagen tot honderd. Het in te voeren districtenstelsel zal ook een forse bijdrage leveren om de kleine partijen de nek om te draaien. Kritische geluiden uit de samenleving zullen straks moeten komen van actiegroepen. Daarnaast zal de Europese Unie de doodklap leveren aan iedere vorm van democratie die uit de basis van de samenleving komt. Want op 400 miljoen mensen is de kiesdeler voor het Europese Parlement al snel 500.000 stemmen. Dat is iets anders dan de huidige 40.000 stemmen voor de Tweede Kamer. Met democratie heeft dat niet veel meer van doen. De binding tussen kiezer en gekozene bestaat dan helemaal niet meer. Schaalvergroting en overbevolking bedreigen de mensheid. Wie dat niet wil zien is blind. Wie daar iets aan wil doen, laat hij komen met een eigen actiegroep of een partij.

Wereldbevolking

earth Nieuwsbrief januari 2004 - Stichting de Club van Tien Miljoen