Overpopulation Awareness is de website van Stichting De Club van Tien Miljoen

Slide background

De wereld is te klein voor ons

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Druk hè!?

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Een goed milieu begint met de aanpak van overbevolking

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Ga heen en vermenigvuldig u niet

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Grenzen aan de groei

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Hoe meer zielen, hoe meer file

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Mensen met kinderwens zijn dubbel verantwoordelijk voor de toekomst

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Overbevolking = overconsumptie

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Stop de uitputting en vervuiling van de aarde

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Te weinig welvaart voor teveel mensen

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We houden van mensen maar niet van hun aantal

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We kunnen de mensheid niet op haar beloop laten

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Online nieuwsbrieven

dinsdag, 10 januari 2017 16:43

Nieuwsbrief januari 2017

ISSN: 1566-8606

Jaargang 23, nummer 1, 2017

 

Vormt de Nederlander een bedreigde soort?
Nederlanders sterven langzaam uit, met een vruchtbaarheidscijfer van minder dan 1,7 kind per vrouw. Om de bevolking enigszins op peil te houden, zou ieder stel minstens twee kinderen moeten krijgen. Die kunnen dan hun ouders vervangen. Maar als die ouders zelf niet bereid zijn om de bevolking aan te vullen, dan zit er niets anders op dan mensen van buiten te halen. Want wie moeten er straks de opengevallen arbeidsplaatsen innemen? Wie moeten de pensioenen opbrengen? En wie moeten ons later in de steunkousen hijsen?

We redden het best
Toch redden we het best met minder mensen. Op de eerste plaats zijn Nederlanders kampioen deeltijdwerken. Allemaal een paar uurtjes per week erbij, en alle vacatures zijn vervuld. Maar over welke vacatures hebben we het eigenlijk? Automatisering en robotisering zorgen nu al voor banenverlies en die trend zet zich door. Na zes internationale economen te hebben gehoord maakte Volkskrantredacteur Hans Wansink in 2015 de balans op: slechts 15 procent van onze bevolking krijgt straks nog een vaste baan; de rest zal moeten sappelen en langere periodes van werkloosheid kennen.
Wie betaalt onze oude dag?
Maar iemand moet toch onze oude dag bekostigen? Geen nood, met minder kinderen kan het geld van de scholen, de juffen en meesters naar de senioren en de thuishulp. Uit onderzoek blijkt dat zowel bij vergroening als bij vergrijzing van een bevolking het aantal ‘afhankelijken’ – dus zowel kinderen als gepensioneerden - vrijwel constant blijft. Dus wat we op kinderen besparen, kunnen we aan ouderen spenderen en omgekeerd.
Europa parasiteert
Ook op Europees niveau zijn we met minder mensen veel beter af. Europa kan haar consumptieniveau alleen handhaven door structureel gebruik te maken van hulpbronnen van elders, volgens een artikel in Global Environmental Change 40 (2016). We betitelen dit parasiteren op andere landen graag als ‘handel’, maar bij alles wat we aan brand-stoffen, soja, palmolie, suiker en kleding naar binnen slepen, gaat het er - op zijn zachtst gezegd - niet altijd even netjes aan toe. Om nog maar te zwijgen van de broeikasgassen waarmee Europa de rest van de wereld opzadelt. Juist op dit terrein is met minder mensen een wereld te winnen. Amerikaanse onderzoekers hebben enkele jaren geleden in hetzelfde tijdschrift (nr. 19, 2009) becijferd dat één kind minder in een welvaartsstaat als de VS gemiddeld 9.441 ton aan CO2-uitstoot scheelt. Dit is het tien- tot twintigvoudige van wat een heel pakket aan vergroenings-maatregelen als recycling van afval, dubbel glas, een A-label koelkast of energiezuinige verlichting per persoon aan besparing oplevert.
Broeikasgas
De internationale milieuclub Global Footprint Network zet de natuurlijke draagkracht van alle landen in de wereld af tegen de consumptie en de vervuiling door hun bewoners. Ook bij hen is de uitstoot van CO2 een belangrijke factor. Om dit broeikasgas te verwerken, zijn planten en bomen nodig en daarmee extra grond. Het totaal aan grond dat inwoners van een gebied gebruiken voor hun consumptie en vervuiling heet ‘ecologische voetafdruk’. Idealiter is deze gelijk aan of kleiner dan de natuurlijke draagkracht van dat gebied. Maar in de laatste berekening van het GFN overschreden de ruim een half miljard inwoners van de Europese Unie de natuurlijke draagkracht van hun gebied met meer dan een factor twee. Ofwel het landoppervlak van de Unie moet bij het huidige inwonertal twee keer groter worden, of het aantal inwoners moet flink omlaag.
We hebben helemaal niet meer mensen nodig. Niet voor de banen, niet voor de pensioenen en ook niet voor de huizen, die steeds schaarser en onbetaalbaarder worden. En zeker niet omdat we in Europa allemaal op kosten van andere landen leven en daarbij ook nog eens onze klimaatdoelstellingen willen halen. Denk daaraan als u overweegt een kindje te maken of immigranten te verwelkomen.

De oude koningin sprak, maar de huidige regering zwijgt
We kennen de fameuze woorden van koningin Juliana in de troonrede van 1979: ‘Nederland is vol, ten dele overvol.’ Maar de regering had haar al drie decennia eerder iets dergelijks laten zeggen, namelijk in de troonrede van 1950: ‘De sterke bevolkingsgroei en de beperktheid van de beschikbare grond blijven krachtige bevordering der emigratie eisen.’

Opmerkelijk is de actualiteit van deze uit-spraak. Net als toen kan men ook nu nog vast-stellen dat de beschikbare grond niet toereikend is voor het aantal bewoners. Het eerder genoemde Global Footprint Network heeft berekend dat de Nederlander 5,3 wereld-hectare voor zich opeist, terwijl zijn gebied hem maar 1,2 wereldhectare ter beschikking stelt. Er is dus een deficit van maar liefst 4,1 wereldhectare. Voor het landoppervlak dat hij tekort komt, parasiteert de Nederlander op andere landen, vooral voor de absorptie van zijn CO2-uitstoot, maar ook voor voedings-producten en andere grondstoffen.
Emigratie
In de jaren vijftig emigreerden ruim een half miljoen Nederlanders met steun van de overheid naar Zuid-Afrika, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland, ongeveer vijf procent van de toenmalige bevolking. In 1952 bevestigde koningin Juliana tijdens een bezoek aan Canada nog eens de noodzaak van emigratie:

28april1952 Nieuwsbrief januari 2017 - Stichting de Club van Tien Miljoen

Hier wordt emigratie in één adem met industrialisatie genoemd. Van een boerenstaat veranderde Nederland meer en meer in een industrie- en handelsnatie. We importeerden grondstoffen, deden er iets mee, verkochten onze producten en konden van het geld steeds meer mensen gaan onderhouden. Een toe-stroom van 300.000 Indische Nederlanders was geen onoverkomelijk probleem. Vanaf de jaren zestig werden er voor de groeiende industriële bedrijvigheid zelfs gastarbeiders geworven in landen als Italië en Spanje, maar vooral in Turkije en Marokko. Later lieten deze buitenlandse werknemers hun families overkomen en groeide de Nederlandse bevol-king gestaag door. In 1979 waren we met 14 miljoen zielen en sprak koningin Juliana haar bekende woorden ‘Nederland is vol, ten dele overvol.’
De regering sluit haar ogen voor een kwetsbare situatie
Maar daarna gebeurde er niets meer. Geen enkele regering of politieke partij heeft het ooit nog over overbevolking gehad. Op 21 maart vorig jaar waren er 17 miljoen inwoners van Nederland geregistreerd. Het totale aantal mensen dat hier verblijft ligt hoger. Dat gaat redelijk goed, zolang we kunnen blijven im-porteren, produceren, exporteren en diensten verlenen. Zolang er voldoende energie is om de zaak draaiende te houden. Maar het ont-breken van een zelfvoorzienende voedsel-productie maakt ons uiterst kwetsbaar.
Meester in voedselproductie
We zeggen het nog een keer: dat we een meester zijn op het gebied van voedsel-productie kan alleen maar omdat we grond-stoffen wegslepen uit andere landen, zoals soja voor ons vee, palmolie, graan en suiker. Dit leidt elders tot ontbossing en landroof van arme boeren. We importeren fosfaat voor bemesting. We stoppen dieren in megastallen en varkensflats en exporteren vlees en zuivel. Ook onze tuinbouwproducten zijn voor de export. Dit alles vreet fossiele energie, voor winning, transport, verwerking, verwarming en conservering en zorgt voor megatonnen aan boeikasgassen.
Als we voedselzekerheid willen nastreven en de CO2- en methaanuitstoot willen terug-dringen, moeten we terug naar een situatie dat we van onze eigen grond kunnen leven en lokaal in onze levensbehoeften kunnen voorzien. Beter voor het energieverbruik en de CO2-uitstoot, beter voor het dierenwelzijn en beter voor de landen die we leegplunderen onder het mom van wereldhandel.
[Met dank aan Gerard de Boer voor de historische feiten].

Laat minder mensen gaan leven zoals wij. Dus minder van ons door geboorte-beperking en minder anderen door immigratiestop. Verder zou het heel mooi zijn als we onze levensbehoeften niet meer van elders zouden importeren.
Toegegeven: het is niet eerlijk: eerst plunderen rijke landen de wereld leeg, dan zadelen ze de aarde op met broeikasgassen en klimaat-verandering en ten slotte gunnen ze mensen uit arme landen niet dezelfde levensstijl. Dat kan echter pas, zodra die mensen hun aantal en consumptieniveau hebben aangepast aan de draagkracht van hun land en niet meer op zoek hoeven gaan naar een beter leven. Jammer, maar het is niet anders.

Wereldbevolking

earth Nieuwsbrief januari 2017 - Stichting de Club van Tien Miljoen