Overpopulation Awareness is de website van Stichting De Club van Tien Miljoen

Slide background

De wereld is te klein voor ons

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Druk hè!?

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Een goed milieu begint met de aanpak van overbevolking

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Ga heen en vermenigvuldig u niet

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Grenzen aan de groei

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Hoe meer zielen, hoe meer file

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Mensen met kinderwens zijn dubbel verantwoordelijk voor de toekomst

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Overbevolking = overconsumptie

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Stop de uitputting en vervuiling van de aarde

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

Te weinig welvaart voor teveel mensen

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We houden van mensen maar niet van hun aantal

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Slide background

We kunnen de mensheid niet op haar beloop laten

Steun ons in de strijd tegen overbevolking!

Online nieuwsbrieven

dinsdag, 14 augustus 2012 20:06

Nieuwsbrief september 2012

 ISSN: 1566-8606

 

Jaargang 18, nummer 2, 2012

EEN NOODKREET UIT 1957

Volk van Nederland: Geboortebeperking? Met deze kop richtte Ir. Steven Brandt zich in 1957 in een ‘wekroep’ – u leest het goed, ‘wekroep’, geen ‘werkgroep’ - tot alle Nederlanders. In 1907, dus 50 jaar geleden, telde ons land 5½ miljoen inwoners; nu 11 miljoen, zo constateert hij. In 50 jaar is onze bevolking dus verdubbeld, ondanks het teruggaande geboortecijfer. Brandt trekt de lijn door: iedere vijftig jaar een verdubbeling. Hij komt tot de slotsom dat in 250 jaar ‘geheel ons land bebouwd zal zijn als Amsterdam.’
Nu zijn we inmiddels ruim vijftig jaar verder dan 1957. We weten dat zijn vrees ongegrond was: een verdubbeling heeft niet plaatsgevonden, ook al is meer dan de helft van die 11 miljoen van 1957 erbij gekomen en zitten we momenteel met 17 miljoen op een kluitje.

Wereldbevolking: Vervangingsniveau?
Bekijken we de zaak mondiaal, dan is de wereldbevolking tussen 1957 en nu wél veel meer dan verdubbeld: van drie miljard naar zeven miljard, ook weer ondanks het teruggaande geboortecijfer. De vraag is hoe de aanwas verder zal verlopen: een door Brandt gevreesde verdubbeling in vijftig jaar, dus 14 miljard in de tweede helft van deze eeuw, of ‘slechts’ een vermeerdering met de helft, zoals in Nederland na 1957. Dan zouden we op ruim 10 miljard wereldburgers uitkomen. In Nederland lijkt zich de bevolkingsomvang te stabiliseren. Als er geen grote aantallen immigranten bij komen, blijven we hangen op rond 18 miljoen en zakken vervolgens daaronder. De wereldbevolking blijft vermoedelijk steken op circa 10 miljard en zal daarna mogelijk langzaam iets afnemen. In een groeiend aantal landen nadert het geboortecijfer het vervangingsniveau van twee kinderen per ouderpaar, in ruim twintig landen ligt het er zelfs onder. Tóch groeien we nog een tijdje door, omdat er heel veel vrouwen in de vruchtbare leeftijd op aarde blijven rondlopen. Zelfs als die allemaal slechts twee kinderen krijgen, schiet de bevolking omhoog. Maar op een gegeven moment is dit ‘naijleffect’ voorbij en blijven we hangen op 10 miljard.

Een zucht van verlichting?
Ik citeer weer Steven Brandt uit 1957: ‘De aarde was rijk en schoon, maar een dermate voortwoekerende mensheid zal binnen afzienbare tijd alle aardse schatten opteren, al mogen er thans nog steeds nieuwe gevonden worden.’ Een visionaire blik. We blijven boren naar olie en gas, maar zullen op den duur alle bronnen van fossiele energie uitputten, of méér energie nodig hebben om die bronnen te exploiteren dan dat ze opleveren. Geen nood. Windturbines en zonnepanelen gaan in toenemende mate in het energiedeficiet voorzien. Om die energie echter te kunnen opvangen, opslaan, vervoeren, distribueren en uiteindelijk nuttig gebruiken, is een enorme hoeveelheid grondstoffen nodig voor machines, turbines, leidingen en kabels. Die grondstoffen, beton en metalen als ijzer, koper, nikkel, aluminium, molybdeen en zilver, moeten eerst nog gewonnen worden, en die winning wordt steeds moeilijker en duurder als gevolg van een toenemende behoefte aan energie. Voor een optimale benutting van zonne- en windenergie zijn ook nog eens zeldzame aardmetalen nodig. Die komen voor 95% uit China, dat de markt beheerst. Vraag is hoe je de noodzakelijke grootschalige investering in materiaal en energie ooit rond krijgt. Materiaalschaarste staat de oplossing van de energieproblematiek in de weg. Herwinning van materiaal uit bestaande producten kost veel energie en is allerminst behoeftedekkend. Ons bestaan is afhankelijk van de wereldmarkt, en daar ligt het hoofdprobleem. De behoefte aan voedsel, energie en grondstoffen stijgt onrustbarend in landen waar de economie groeit en gigantische mensenaantallen naar materiële welvaart streven – China, India, Brazilië. De toegenomen vraag in deze landen, de schaarste van de gewenste goederen en de monopolisering van vitale bronnen maakt dat straks op de wereldmarkt nog maar weinig te koop is voor andere economieën, die vervolgens niet meer rendabel kunnen produceren en exporteren.
De tekenen zijn onmiskenbaar. Australië, ooit geliefde bestemming van veel backpackers, wordt onbetaalbaar: de Australische mijnbouw is dank zij de grote mondiale vraag uiterst succesvol. Beleggers vluchten in Australische dollars, want die valuta stijgen in waarde. Anderzijds, en dat is vele malen erger, is er een grote vraag naar voedsel, zeker in Afrikaanse landen. Al hun grondstoffen, mineralen en zelfs landbouwgrond, moeten ze verpatsen om eten voor hun explosief groeiende bevolking te kopen. Als dan de oogsten op wereldschaal door droogte of overvloedige regen tegenvallen, is er geen enkele marge meer voor welvaartsverbetering. Uit alle bevolkingsstudies blijkt dat bij een toenemende welvaart de ooievaar minder vaak langskomt. Van alle landen ter wereld zit Afrika, vooral onder de Sahara, qua overbevolking het diepst in het slop. Zie ook op het Nederlandse gedeelte van onze site onder Artikelen de bespreking van het boek De Bevolkingsvalstrik in Afrika. www.overpopulationawareness.org/netherlands/nl/artikelen.html

Westerse uitbuiting van de wereld
Ruim 100 miljoen Ethiopiërs verbruiken nog geen fractie van het voedsel en de energie die 17 miljoen Nederlanders jaarlijks opmaken. Het zal dan ook niemand verbazen dat de Nederlandse ecologische voetafdruk aanzienlijk groter is dan die van de gemiddelde Ethiopiër: 1,13 versus 6,34 hectare per inwoner. Naarmate meer landen hetzelfde hoge niveau van welvaart krijgen, ontstaat op den duur een onoplosbaar probleem. Dan zal óf de welvaart naar beneden moeten, óf het aantal inwoners. Het is al erg genoeg dat de gemiddelde ecologische voetafdruk van de Nederlanders veel groter is dan de voetafdruk waarop zij recht hebben. Erger is het dat het grootste deel van die afdruk van 6,34 hectare in het buitenland wordt gezet, want zelf heeft het dichtbevolkte Nederland slechts één hectare biocapaciteit beschikbaar voor elke inwoner.

Consuminderen
De vraag is hoe we de vele monden in ons dichtbevolkte land kunnen blijven voeden en op een andere manier middelen van bestaan kunnen verwerven dan door een tanende exporteconomie. Antwoord: door de consumptiebehoefte terug te dringen. Dat kan op twee manieren: door het aanhalen van de broekriem, lees: drastisch bezuinigen en verpauperen – voor velen geen wenkend perspectief - , of door het reduceren van het aantal consumenten. Met minder mensen hebben we per persoon meer grond en andere natuurlijke hulpbronnen tot onze beschikking en zijn we minder afhankelijk van andere landen. We kunnen autonome, kleinschalige regionale economieën opbouwen waarin we zelf voor onze levensbehoeften zorgen.
Daarvoor moet de bevolkingsomvang wel drastisch terug. Momenteel leven we met 17 miljoen mensen op een oppervlak dat hooguit vier miljoen mensen kan voeden en onderhouden. Het geboortecijfer moet daarom fors omlaag.

Maatregelen
Op zijn minst moeten financiële prikkels die het krijgen en grootbrengen van kinderen aanmoedigen worden afgeschaft, c.q. kinderbijslag en gesubsidieerde kinderopvang. Vruchtbaarheidsbehandelingen mogen niet meer worden vergoed.
Ten tweede mag het inwonertal van Nederland niet toenemen door immigratie. Europese regelgeving op het gebied van vrij verkeer van personen en het asielrecht moeten worden opgeschort.
Bij economische krimp is het niet mogelijk om baangaranties te geven. In de plaats daarvan komt inkomens- of bestaanszekerheid, waarvoor uiteenlopende tegenprestaties worden gevraagd. Iedereen is in principe meervoudig inzetbaar.
Terugdringen van het geboortecijfer leidt onvermijdelijk tot vergrijzing. Veel mensen in de ‘pensioengerechtigde leeftijd’ blijven echter lang vitaal en kunnen heel goed zelfstandig leven. Zodra de oude dag echter een belasting wordt, moet ouderen tijdig de mogelijkheid worden geboden om vrijwillig een streep te trekken. Mensen mogen niet willoos tot de persoon verworden die ze nooit hadden willen zijn. Levensverlenging mag niet leiden tot een langer terminaal bestaan.

Tweede demografische transitie
Naast de eerste demografische transitie, waarbij in een aantal generaties de overgang wordt gemaakt van hoge geboorte- en sterftecijfers naar lage geboorte- en sterftecijfers, maar waarbij het bevolkingsaantal onverminderd hoog blijft, pleiten wij voor een tweede demografische transitie: terugdringen van het aantal inwoners van Nederland tot een aantal dat zelfstandig, onafhankelijk van mondiale tekorten en geopolitieke instabiliteit goed in zijn eigen onderhoud kan voorzien. Onze eerste ambitie was een aantal van tien miljoen Nederlanders, vandaar de naam van de ‘Club’. Thans wordt duidelijk dat we dit aantal op zijn minst moeten halveren.

Jan van Weeren

Welk plaatje komt eerst?

clip_image002 Nieuwsbrief september 2012 - Stichting de Club van Tien Miljoen

De bovenstaande vooroorlogse cartoon over de ontwikkeling van de auto werd ons door een begunstiger toegezonden. De afbeeldingen stemmen tot nadenken. De bedoelde betekenis is duidelijk: de ‘automobiel’, een door velen begeerd welvaartsproduct (plaatje 1) ontneemt de mens op den duur zijn levensruimte (plaatje 2). Asfaltering van Nederland, geluids- en stankoverlast, fijnstof, verwoesting van natuurlandschap en platgereden dieren zijn bij ons al lang een feit. In China en andere landen is de opmars van de auto inmiddels stevig gestart. Het westen spint er garen bij. Onze oosterburen exporteren hun Volkswagens en Mercedessen en vieren de gestegen verkoopcijfers met Blumen aus Holland. Maar ook China zal zich ‘een hoedje schrikken’ (zie het tweede plaatje) bij de toenemende smog in de grote steden en chronische indigestie van het wegennet.
De tijd is niet ver meer dat beide plaatjes van positie moeten veranderen en een nieuwe waarheid verkondigen: de druk van de auto zal drastisch gaan verminderen door onbetaalbare brandstofprijzen. Ook de elektrische auto rijdt niet op lucht en vergt dure energiewinning en distributie. Nog meer landbouwgrond aan de Derde Wereld onttrekken voor biobrandstof is ronduit misdadig. Air France/KLM lijdt een miljardenverlies ondanks de hogere omzet. Brandstofschaarste nekt eerst het luchtverkeer, daarna het wegtransport. Dan komt het tweede plaatje in beeld: de auto als museumstuk, door velen met een nostalgische blik bekeken.
Jan van Weeren

Wereldbevolking

earth Nieuwsbrief september 2012 - Stichting de Club van Tien Miljoen